۱۵ دی، زادروز احمد رسولزاده است؛ دوبلور پیشکسوتی که بیش از شش دهه، صدایش بخشی از تجربه سینما برای مخاطبان ایرانی بود. هنرمندی متولد تبریز که از سال ۱۳۳۲ بهطور حرفهای وارد عرصه دوبله شد و خیلی زود به یکی از ستونهای اصلی این هنر بدل گشت.
رسولزاده از آن صداهایی بود که وزن داشت؛ صدایی مناسب نقشهای جدی، تاریخی و شخصیتهای پیچیده. او در دوبله فیلم سینمایی «عمر مختار» به جای آنتونی کویین حرف زد و در آثار مهمی چون «تابستان گرم و طولانی» و «مردی برای تمام فصول» صدای اورسن ولز شد. همچنین بهجای لایونل باریمور در «جدال در آفتاب» و رالف ریچاردسن در «دکتر ژیواگو» گویندگی کرد؛ نقشهایی که نیازمند تسلط، وقار و درک عمیق شخصیت بودند.
در سینمای ایران نیز حضور صدای او پررنگ بود. فیلمهایی چون «آخرین تکسوار»، «تصویر آخر»، «مادیان» و «رسول پسر ابوالقاسم» با گویندگی او جان گرفتند. رسولزاده تنها یک دوبلور نبود؛ او مدیریت دوبلاژ فیلمهای بزرگی چون «پدرخوانده»، «بنهور»، «وداع با اسلحه»، «فرار بزرگ» و «جدال در آفتاب» را نیز برعهده داشت؛ مسئولیتی که نیازمند شناخت دقیق صدا، ریتم و هماهنگی گروهی است.
او در کنار دوبله، تجربه بازی در تئاتر و سینما را نیز داشت و در سال ۱۳۵۹ در فیلم «در محاصره» ساخته اکبر صادقی ایفای نقش کرد. با این حال، آنچه بیش از همه از او به یاد مانده، تعهد حرفهای و نگاه دقیقش به دوبله بهعنوان یک هنر مستقل است.
رسولزاده که بیشتر در حوزه دوبله مستند فعالیت میکرد، همواره بر نیاز این هنر به نیروهای جوان تأکید داشت و باور داشت دوبله در اوج خود قرار دارد؛ به شرط آنکه تجربه به نسل تازه منتقل شود. او از روزگاری یاد میکرد که دوبله در سالهای ۱۳۲۲ و ۱۳۲۳ با حضور دانشجویان ایرانی مقیم استانبول آغاز شد و نخستین فیلم دوبلهشده با نام «اولین قرار ملاقات» راه را برای شکلگیری این هنر در ایران باز کرد.
او همچنین گوینده ثابت محمدعلی کشاورز در بسیاری از آثارش بود و در برخی فیلمها بهجای جمشید مشایخی و رفیع حالتی صحبت کرده است؛ نشانهای از اعتماد کارگردانان و مدیران دوبلاژ به صدایی که میتوانست نقش را بیکموکاست منتقل کند.
احمد رسولزاده در ۱۹ دی ۱۳۹۳ در تهران درگذشت، اما صدایش همچنان زنده است؛ صدایی که ثابت کرد گاهی برای ماندگار شدن، کافیست درست شنیده شوی، حتی اگر هرگز دیده نشوی.