سرویس خبری تجسمی

آنجلوس پاناجیوتو در تابلوی «مژده» با حذف پیکر جبرئیل از تصویر، یکی از روایت‌های شناخته‌شده هنر مسیحی را به ترکیبی ساده و متمرکز از مریم، یک دست، زنبق‌های سفید و فاصله میان دو دست تبدیل کرده است؛ فاصله‌ای که لحظه دریافت خبر و قرار گرفتن در آستانه پذیرش را به محور اثر بدل می‌کند.

آیا یک تصویر کم‌وضوح و بارها کپی‌شده می‌تواند ارزشی بیش از یک تصویر باکیفیت داشته باشد؟ هیتو اشتایرل، نظریه‌پرداز و هنرمند آلمانی، در مقاله مشهور «در دفاع از تصویر فقیر» پاسخی متفاوت به این پرسش می‌دهد و نشان می‌دهد که ارزش تصویر، تنها به کیفیت آن وابسته نیست.

جان ویلیام واترهاوس در خروج ماریامنه از جایگاه داوری هیرودیس، لحظه صدور حکم را به تصویر نمی‌کشد؛ بلکه زنی را نشان می‌دهد که پس از پایان همه قضاوت‌ها، با دستانی در زنجیر اما با وقاری دست‌نخورده از صحنه دور می‌شود.

تابلوی خیاطان لحظه‌های خاموش زندگی تبدیل می‌کند؛ اثری که نشان می‌دهد هنر می‌تواند از دل عادی‌ترین تجربه‌های انسانی نیز معنا بیافریند.

جنبش «دِ استایل» با تکیه بر خطوط افقی و عمودی، رنگ‌های اصلی و فرم‌های هندسی، هنر را از بازنمایی طبیعت به سوی نظمی انتزاعی و جهان‌شمول سوق داد؛ رویکردی که تأثیری ماندگار بر نقاشی، معماری و طراحی مدرن بر جای گذاشت.

پابلو پیکاسو در تابلوی «کلود در آغوش مادرش» با زبانی مدرن و فرمی شکسته، تصویری متفاوت از پیوند مادر و فرزند ارائه می‌دهد؛ تصویری که در آن، محبت و حمایت در کنار تنش‌ها و پیچیدگی‌های جهان مدرن معنا پیدا می‌کنند.

تابلوی «تماشای ویترین‌ها» اثر اورت شین، با به تصویر کشیدن مکثی کوتاه مقابل یک ویترین، نشان می‌دهد که در جهان مدرن، میل به تملک پیش از خرید و از دلِ نگاه متولد می‌شود.

«جیغ دوم» اثر ارو، بازآفرینی مدرنی از شاهکار ادوارد مونک است که با افزودن نشانه‌های جنگ، فناوری و رسانه، اضطراب انسان معاصر را نه صرفاً یک بحران فردی، بلکه تجربه‌ای جمعی و برخاسته از جهان امروز به تصویر می‌کشد.

زادروز منصور قندریز، نقاش تبریزی و از پایه‌گذاران مکتب سقاخانه، یادآور هنرمندی است که در عمر کوتاه خود توانست با پیوند سنت و نوگرایی، افقی تازه در نقاشی معاصر ایران بگشاید و میراثی ماندگار بر جای بگذارد.

عاطفه یاریان کارتونیست تبریزی رتبه دوم سومین مسابقه بین‌المللی کارتون فرهنگ سازان «Cultuur Smakeres»/بلژیک ۱۴۰۴ را از آن خود کرد.