سرویس خبری فیلم و سریال

سال‌ها نظریه «نگاه مردانه» توضیح داد که چگونه زنان در سینما اغلب به ابژه‌ای برای تماشا تبدیل می‌شوند. اما مفهوم «نگاه زنانه» تنها پاسخی معکوس به این وضعیت نیست؛ بلکه تلاشی است برای بازاندیشی در خودِ عملِ دیدن، روایت کردن و تجربه کردن جهان.

فیلم «بازگشت» ساخته پدرو آلمودوار، با روایتی آمیخته به رئالیسم جادویی، نشان می‌دهد که گذشته و خاطرات سرکوب‌شده هرگز به‌طور کامل از میان نمی‌روند. این فیلم، با محوریت زنان، به حافظه، همبستگی و امکان ترمیم زخم‌های خانوادگی می‌پردازد.

فیلم «ده» ساخته عباس کیارستمی با روایت ده گفت‌وگوی ساده در فضای یک خودرو، تصویری عمیق از زندگی روزمره، دغدغه‌های زنان و مناسبات اجتماعی ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد چگونه گفت‌وگوهای معمولی می‌توانند لایه‌های پنهان جامعه را آشکار کنند.

فیلم «پوستی که در آن زندگی می‌کنم» ساخته پدرو آلمودووار، با روایتی روان‌شناختی و فلسفی، مرزهای میان بدن، هویت، قدرت و اخلاق را به چالش می‌کشد و این پرسش را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد که آیا با تغییر جسم، هویت انسان نیز دگرگون می‌شود؟

«زیر درختان زیتون» ساخته عباس کیارستمی، با روایت یک عشق ناتمام در دل منطقه زلزله‌زده، مرز میان واقعیت و سینما را به چالش می‌کشد و به یکی از تأمل‌برانگیزترین آثار سینمای ایران درباره عشق، طبقه اجتماعی و ماهیت بازنمایی تبدیل می‌شود.

یکی از این فیلم‌ها «نیم‌شب» به کارگردانی محمدحسین مهدویان است که داستان آن براساس یک ماجرای واقعی از جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل است و حالا از جنگ دوم امسال به نمایش درمی‌آید.

دو فیلم «سرزمین فرشته‌ها» و «زنده شور» بیشترین سیمرغ‌های بلورین جشنواره فجر را به خانه بردند.

برخی هنرمندان نه با تصویر، بلکه با صدا در حافظه‌ جمعی ماندگار می‌شوند؛ احمد رسول‌زاده از همان صداها بود که بدون دیده شدن، شخصیت می‌آفرید و تاریخ دوبله ایران را شکل می‌داد.

۵ دی، روزی شد برای خاموشی یکی از صداهای یگانه فرهنگ ایران؛ بهرام بیضایی، هنرمندی که نمایش، سینما و تاریخ را به زبان پرسش و روایت پیوند زد، در غربت چشم از جهان فروبست، اما میراثش همچنان بر صحنه و پرده زنده است.