سرویس خبری فیلم و سریال

«فُیورد» ساخته کریستیان مونگیو، داستان خانواده‌ای مذهبی و مهاجر در نروژ است که پس از دیده شدن کبودی‌هایی بر بدن یکی از فرزندان، درگیر مداخله مدرسه و نهادهای حمایت از کودکان می‌شوند؛ اما فیلم خیلی زود از یک اختلاف درباره تربیت کودک فراتر می‌رود و به مسئله دشوارترِ شنیدن حقیقت دیگری می‌رسد، وقتی هر طرف از درستی موضع خود مطمئن است.

فیلم «گوسفند در جعبه» ساخته هیروکازو کورئیدا، سوگ، خانواده و مسئله جانشینی را در مواجهه با کودکی مصنوعی دنبال می‌کند؛ کودکی که چهره و صدای فرزند ازدست‌رفته یک زوج را دارد، اما بازگشت چهره، به معنای بازگشت زندگی نیست.

فیلم «درباره الی» (About Elly) ساخته اصغر فرهادی در سال ۲۰۰۹، داستان سفر کوتاه گروهی از دوستان طبقه متوسط تهرانی به ساحل دریای خزر است؛ سفری که با ناپدید شدن الی، به موقعیتی برای سنجش وجدان جمعی، احساس گناه، شرم، دروغ و فشار اجتماعی تبدیل می‌شود.

فیلم «شبکاری» (Moonlighting) به کارگردانی یرژی اسکولیموفسکی، داستان چهار کارگر مهاجر لهستانی در لندن است که برای بازسازی یک خانه مشغول به کار می‌شوند؛ روایتی که در آن مهاجرت، کار، زبان، قدرت و سکوت درهم تنیده‌اند و پنهان ماندن یک خبر مهم، رابطه میان این کارگران و واقعیت بیرون را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

سال‌ها نظریه «نگاه مردانه» توضیح داد که چگونه زنان در سینما اغلب به ابژه‌ای برای تماشا تبدیل می‌شوند. اما مفهوم «نگاه زنانه» تنها پاسخی معکوس به این وضعیت نیست؛ بلکه تلاشی است برای بازاندیشی در خودِ عملِ دیدن، روایت کردن و تجربه کردن جهان.

فیلم «بازگشت» ساخته پدرو آلمودوار، با روایتی آمیخته به رئالیسم جادویی، نشان می‌دهد که گذشته و خاطرات سرکوب‌شده هرگز به‌طور کامل از میان نمی‌روند. این فیلم، با محوریت زنان، به حافظه، همبستگی و امکان ترمیم زخم‌های خانوادگی می‌پردازد.

فیلم «ده» ساخته عباس کیارستمی با روایت ده گفت‌وگوی ساده در فضای یک خودرو، تصویری عمیق از زندگی روزمره، دغدغه‌های زنان و مناسبات اجتماعی ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد چگونه گفت‌وگوهای معمولی می‌توانند لایه‌های پنهان جامعه را آشکار کنند.

فیلم «پوستی که در آن زندگی می‌کنم» ساخته پدرو آلمودووار، با روایتی روان‌شناختی و فلسفی، مرزهای میان بدن، هویت، قدرت و اخلاق را به چالش می‌کشد و این پرسش را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد که آیا با تغییر جسم، هویت انسان نیز دگرگون می‌شود؟

«زیر درختان زیتون» ساخته عباس کیارستمی، با روایت یک عشق ناتمام در دل منطقه زلزله‌زده، مرز میان واقعیت و سینما را به چالش می‌کشد و به یکی از تأمل‌برانگیزترین آثار سینمای ایران درباره عشق، طبقه اجتماعی و ماهیت بازنمایی تبدیل می‌شود.