برخی وسایل قدیمی، همچون ظرفی از خاطره، زندگی ما را پر می‌کنند و پیوندی میان گذشته و حال ایجاد می‌کنند؛ اما برای برخی دیگر همان اشیا یادآور درد و رنج‌اند و دور ریختنشان راهی برای سبک شدن و رهایی است. رابطه انسان با گذشته همیشه ملموس و پیچیده است، و اشیا یکی از ابزارهای اصلی این رابطه‌اند.

امروز ۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ است و شصت روز می‌گذرد از روزی که پنجره رو به جهان بسته شد. از ۹ اسفند پارسال، خیلی‌ها مثل من صبح‌ها گوشی را برمی‌دارند و به آن پیام همیشگی خیره می‌شوند: «اتصال برقرار نیست».

اکنون که اینجا نشسته‌ام و می‌نویسم یک ماه از آن واقعه دلخراش می‌گذرد، پیراهنی مشکی بر تن دارم و قلبی جریحه دار…
باورش خیلی سخت است؛ آنچه که بر ما گذشت تا روز قیامت فراموش نخواهیم کرد.
صبح بود و مدرسه ها باز…

در گوشه‌ای از هر لپ‌تاپ، پوشه‌هایی هست که به‌ندرت باز می‌شوند؛ نه برای استفاده مداوم، بلکه برای اطمینان از اینکه چیزی از زندگی، از فکرها و از امکان‌ها، هنوز باقی است.