تابلوی «تفکر» اثر دومنیکو فتی، با قرار دادن زنی جوان در مواجهه با جمجمه‌ای انسانی، تصویری از زن به‌عنوان سوژه‌ای اندیشمند ارائه می‌دهد؛ زنی که نه موضوع نگاه دیگران، بلکه صاحب نگاه و کنش فکری است و از خلال تأمل درباره مرگ، فناپذیری و محدودیت دانش، در مرکز معنایی اثر قرار می‌گیرد.

الیف شافاک در داستان‌هایش جهانی چندلایه از شخصیت‌های زخم‌خورده، زنان به‌حاشیه‌رانده‌شده، خاطرات تاریخی و شهرهایی چون استانبول می‌سازد؛ جهانی که در آن مرز میان گذشته و حال، تجربه زیسته و اندیشه نویسنده و واقعیت و امر جادویی پیوسته جابه‌جا می‌شود.

کوه، درخت، نردبان و آسمان در اسطوره‌های گوناگون فقط نشانه‌هایی از ارتفاع نیستند؛ هر بار که انسان از زمین فاصله می‌گیرد و به سوی بالا حرکت می‌کند، گویی از یک وضعیت به وضعیت دیگری قدم می‌گذارد. صعود در این روایت‌ها بیش از آنکه جابه‌جایی در فضا باشد، تصویری از دگرگونی، عبور از مرزهای معمول و نزدیک شدن به جهانی دیگر است.

«فُیورد» ساخته کریستیان مونگیو، داستان خانواده‌ای مذهبی و مهاجر در نروژ است که پس از دیده شدن کبودی‌هایی بر بدن یکی از فرزندان، درگیر مداخله مدرسه و نهادهای حمایت از کودکان می‌شوند؛ اما فیلم خیلی زود از یک اختلاف درباره تربیت کودک فراتر می‌رود و به مسئله دشوارترِ شنیدن حقیقت دیگری می‌رسد، وقتی هر طرف از درستی موضع خود مطمئن است.