کاهش نرخ باروری دیگر فقط یک عدد در گزارش‌های رسمی نیست؛ نشانه‌ای از دگرگونی عمیق در تجربه زیسته زنان است. در جامعه‌ای که هزینه‌های مادری به رسمیت شناخته نمی‌شود و امنیت شغلی و روانی تضمین نشده، فرزندآوری از یک امر بدیهی به تصمیمی دشوار و پرمخاطره بدل شده است؛ تصمیمی که بیش از هر چیز با معنا، هویت و احساس امنیت گره خورده است.

کار خدماتی منزل یکی از گسترده‌ترین و در عین حال نامرئی‌ترین اشکال اشتغال زنان در اقتصاد غیررسمی است؛ کاری که بدون قرارداد، بدون بیمه و بدون امنیت انجام می‌شود، اما بار اصلی رفاه خانواده‌های طبقه متوسط و بالاتر را بر دوش زنانی می‌گذارد که خود در پایین‌ترین سطوح امنیت اقتصادی و اجتماعی زندگی می‌کنند. این شکل از کار نه‌تنها استثمار اقتصادی، بلکه شبکه‌ای از آسیب‌های جسمی، روانی و نمادین را بازتولید می‌کند.

در شهری که خانه‌ها کوچک و مشغله‌ها زیاد شده، پارک‌ها تنها محل تفریح نیستند؛ آن‌ها مرکز طبیعی تولید سرمایه اجتماعی، تمرین دموکراسی روزمره و سلامت روان جمعی هستند. ایجاد پارک در هر محله، یک ضرورت اجتماعی است، نه یک گزینه لوکس.

سالروز درگذشت فروغ فرخزاد فرصتی است برای بازخوانی صدایی که از مرزهای زمان عبور کرده است. فروغ فقط شاعر نبود؛ او تجربه‌ای تازه از زن بودن را به زبان آورد، تجربه‌ای که پیش از او کمتر مجال بیان یافته بود.