فریبا وفی از دل اتفاق‌های کوچک و زندگی‌های معمولی، داستان‌هایی می‌سازد که سادگی زبانشان هرگز به معنای سادگی شخصیت‌ها و جهان درونی آنها نیست.

زنان مجرد شاغل، برخلاف تصور رایج، نه‌تنها مسئولیت کمتری ندارند، بلکه گاهی به دلیل استقلال مالی و نداشتن همسر، با انتظارات بیشتری از سوی خانواده و محیط کار روبه‌رو می‌شوند.

گلی ترقی از آن دست نویسندگانی است که از دل خاطره و زندگی روزمره، تصویری از تهران و آدم‌هایش می‌سازد؛ آدم‌هایی که میان گذشته و حال، ماندن و رفتن و خاطره و فراموشی معلق‌اند.

منیرو روانی‌پور در داستان‌هایش با تکیه بر شناخت عمیق از فرهنگ و اسطوره‌های جنوب، جهانی زنانه و سرشار از رنج، آگاهی و مقاومت می‌سازد؛ جهانی که در آن سکوت زنان نه نشانه ناآگاهی، بلکه گاه شکلی از مقاومت است.