هوش مصنوعی اغلب به‌عنوان دانشی فراگیر و بی‌مرز تصور می‌شود؛ سیستمی که به کل دانش بشری دسترسی دارد و می‌تواند هر پرسشی را پاسخ دهد. اما واقعیت پیچیده‌تر است. دسترسی هوش مصنوعی به داده‌ها، مانند خود جهان، نامتقارن است. برخی زبان‌ها، فرهنگ‌ها، و حوزه‌های دانشی حضور پررنگ‌تری در فضای دیجیتال دارند، در حالی که برخی دیگر کم‌نما یا غایب‌اند. این نابرابری نه ناشی از قصد، بلکه نتیجهٔ تاریخ تولید و ذخیرهٔ دانش در عصر دیجیتال است.

در عصری که تجربه‌ها بیشتر دیجیتال، سریع و گذرا شده‌اند، کارهای دستیِ کوچک راهی برای حضور آگاهانه در اکنون باز می‌کنند؛ تجربه‌ای که نه بر نتیجه، بلکه بر روند، لمس و معنا تمرکز دارد و حتی در مقیاسی کوچک، اثرش عمیق است.

روز جهانی زبان مادری فقط درباره حق سخن گفتن به یک زبان نیست؛ درباره حق زنده ماندن همه صداهایی است که یک زبان را می‌سازند، از خودِ زبان گرفته تا گویش‌هایش. در جهانی که ارتباطات گسترده‌تر از همیشه شده، خطر حذف آرام و نامرئی نه‌فقط زبان‌های کوچک، بلکه گویش‌ها نیز بیش از هر زمان دیگری جدی است.

امروزه گوشیهای هوشمند به بخش جدایی ناپذیر از زندگی ما تبدیل شده اند و کودکان نیز از سنین پایین با این دستگاهها آشنا می شوند. بسیاری از والدین، بازی با موبایل را راهی برای مشغول کردن فرزندان و انجام کارهای شخصی می بینند. اما این رویکرد می تواند شکافی عمیقتر در رابطه والدین و فرزندان ایجاد کند.