گلی ترقی از آن دست نویسندگانی است که از دل خاطره و زندگی روزمره، تصویری از تهران و آدم‌هایش می‌سازد؛ آدم‌هایی که میان گذشته و حال، ماندن و رفتن و خاطره و فراموشی معلق‌اند.

منیرو روانی‌پور در داستان‌هایش با تکیه بر شناخت عمیق از فرهنگ و اسطوره‌های جنوب، جهانی زنانه و سرشار از رنج، آگاهی و مقاومت می‌سازد؛ جهانی که در آن سکوت زنان نه نشانه ناآگاهی، بلکه گاه شکلی از مقاومت است.

گاهی برای پیدا کردن جای خودمان، بیش از آنکه به توضیح و چانه‌زنی نیاز داشته باشیم، به شناخت موقعیت و یک اقدام به‌موقع نیاز داریم؛ همان چند قدم سریع‌تر که می‌تواند مسیر را تغییر دهد.

گاهی وسط ساده‌ترین کارهای روزمره، ناگهان از خودمان می‌پرسیم با ساعت‌هایی که گذشته‌اند چه کرده‌ایم؛ پرسشی که این‌بار میان خلال‌های سیب‌زمینی، روغن داغ و فکرهایی که به یاد نمی‌آیند، سراغ راوی آمده است.