فیلم «پوستی که در آن زندگی می‌کنم» ساخته پدرو آلمودووار، با روایتی روان‌شناختی و فلسفی، مرزهای میان بدن، هویت، قدرت و اخلاق را به چالش می‌کشد و این پرسش را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد که آیا با تغییر جسم، هویت انسان نیز دگرگون می‌شود؟

در عصر هوش مصنوعی، نرم‌افزار دیگر تنها مجموعه‌ای از کدها نیست، بلکه به سازوکاری برای شکل‌دهی به حافظه، تصمیم‌گیری و آینده تبدیل شده است. وندی هوی کیونگ چون نشان می‌دهد چگونه الگوریتم‌ها و داده‌ها فراتر از ابزارهای فنی، بر شیوه ادراک و سازمان‌دهی جهان تأثیر می‌گذارند.

تابلوی «تماشای ویترین‌ها» اثر اورت شین، با به تصویر کشیدن مکثی کوتاه مقابل یک ویترین، نشان می‌دهد که در جهان مدرن، میل به تملک پیش از خرید و از دلِ نگاه متولد می‌شود.

سارا احمد، فیلسوف معاصر، معتقد است انتخاب‌های انسان هرگز کاملاً فردی نیستند؛ بلکه هنجارها و ساختارهای اجتماعی از همان آغاز، مسیرهای زندگی و حتی تصور ما از آنچه «طبیعی» و «ممکن» است را شکل می‌دهند.