تابلوی «لیدی مکبث» اثر آلفرد استیونز، تصویری از زنی است که در مسیر دستیابی به قدرت، به خشونت متوسل می‌شود، اما سرانجام از عذاب وجدان و خاطره جنایت رهایی نمی‌یابد؛ شخصیتی که در کشمکش میان جاه‌طلبی، محدودیت‌های اجتماعی زنان و ناتوانی در مهار پیامدهای اعمال خود، پیچیدگی تراژیکش را آشکار می‌کند.

تابلوی «تفکر» اثر دومنیکو فتی، با قرار دادن زنی جوان در مواجهه با جمجمه‌ای انسانی، تصویری از زن به‌عنوان سوژه‌ای اندیشمند ارائه می‌دهد؛ زنی که نه موضوع نگاه دیگران، بلکه صاحب نگاه و کنش فکری است و از خلال تأمل درباره مرگ، فناپذیری و محدودیت دانش، در مرکز معنایی اثر قرار می‌گیرد.

الیف شافاک در داستان‌هایش جهانی چندلایه از شخصیت‌های زخم‌خورده، زنان به‌حاشیه‌رانده‌شده، خاطرات تاریخی و شهرهایی چون استانبول می‌سازد؛ جهانی که در آن مرز میان گذشته و حال، تجربه زیسته و اندیشه نویسنده و واقعیت و امر جادویی پیوسته جابه‌جا می‌شود.

کوه، درخت، نردبان و آسمان در اسطوره‌های گوناگون فقط نشانه‌هایی از ارتفاع نیستند؛ هر بار که انسان از زمین فاصله می‌گیرد و به سوی بالا حرکت می‌کند، گویی از یک وضعیت به وضعیت دیگری قدم می‌گذارد. صعود در این روایت‌ها بیش از آنکه جابه‌جایی در فضا باشد، تصویری از دگرگونی، عبور از مرزهای معمول و نزدیک شدن به جهانی دیگر است.