در تابلوی «سرود ستایش گل سرخ» اثر جان دانکن، زنان در کنار هم قرار گرفته‌اند و گل سرخ محور این هم‌نشینی است؛ اما نگاه‌های متفاوت آن‌ها پرسشی درباره فردیت زنان و جایگاهشان در تصویری آرمانی از زیبایی پیش می‌کشد.

در تابلوی «زن دورگه کوچک» اثر هانری ماتیس، زنی جوان با آرامشی بی‌تکلف در مرکز تصویر نشسته است؛ نه برای جلب توجه ژست می‌گیرد و نه از نگاه بیننده می‌گریزد. رنگ‌های زنده، نگاه مستقیم و حضور مستقل او، تصویری از زنی می‌سازند که برای دیده‌شدن نیازی به ایفای نقش ندارد.

تابلوی «لیدی مکبث» اثر آلفرد استیونز، تصویری از زنی است که در مسیر دستیابی به قدرت، به خشونت متوسل می‌شود، اما سرانجام از عذاب وجدان و خاطره جنایت رهایی نمی‌یابد؛ شخصیتی که در کشمکش میان جاه‌طلبی، محدودیت‌های اجتماعی زنان و ناتوانی در مهار پیامدهای اعمال خود، پیچیدگی تراژیکش را آشکار می‌کند.

تابلوی «تفکر» اثر دومنیکو فتی، با قرار دادن زنی جوان در مواجهه با جمجمه‌ای انسانی، تصویری از زن به‌عنوان سوژه‌ای اندیشمند ارائه می‌دهد؛ زنی که نه موضوع نگاه دیگران، بلکه صاحب نگاه و کنش فکری است و از خلال تأمل درباره مرگ، فناپذیری و محدودیت دانش، در مرکز معنایی اثر قرار می‌گیرد.