سرویس خبری پروین بابایی

الیف شافاک در داستان‌هایش جهانی چندلایه از شخصیت‌های زخم‌خورده، زنان به‌حاشیه‌رانده‌شده، خاطرات تاریخی و شهرهایی چون استانبول می‌سازد؛ جهانی که در آن مرز میان گذشته و حال، تجربه زیسته و اندیشه نویسنده و واقعیت و امر جادویی پیوسته جابه‌جا می‌شود.

باغ‌های فرهنگی و معنوی فراتر از فضاهای سبز و تفریحی، بستری برای پیوند طبیعت، هنر و تجربه درونی انسان هستند؛ فضاهایی که با بهره‌گیری از نمادهای فرهنگی، عناصر طبیعی و مسیرهای تأمل، می‌توانند به مقصدی برای گردشگری فرهنگی و معنوی تبدیل شوند. ایران نیز با پیشینه غنی باغ‌سازی، سنت‌های عرفانی و تنوع طبیعی خود، ظرفیت قابل‌توجهی برای توسعه این نوع گردشگری دارد.

نشست بررسی ظرفیت‌ها، چالش‌ها و مسیر توسعه کسب‌وکارهای خانوادگی با حضور معاون رئیس‌جمهور در امور زنان و خانواده، جمعی از پژوهشگران، اعضای انجمن ترویج کسب‌وکارهای خانوادگی، نمایندگان و فعالان این حوزه برگزار شد.

کوه، درخت، نردبان و آسمان در اسطوره‌های گوناگون فقط نشانه‌هایی از ارتفاع نیستند؛ هر بار که انسان از زمین فاصله می‌گیرد و به سوی بالا حرکت می‌کند، گویی از یک وضعیت به وضعیت دیگری قدم می‌گذارد. صعود در این روایت‌ها بیش از آنکه جابه‌جایی در فضا باشد، تصویری از دگرگونی، عبور از مرزهای معمول و نزدیک شدن به جهانی دیگر است.

«فُیورد» ساخته کریستیان مونگیو، داستان خانواده‌ای مذهبی و مهاجر در نروژ است که پس از دیده شدن کبودی‌هایی بر بدن یکی از فرزندان، درگیر مداخله مدرسه و نهادهای حمایت از کودکان می‌شوند؛ اما فیلم خیلی زود از یک اختلاف درباره تربیت کودک فراتر می‌رود و به مسئله دشوارترِ شنیدن حقیقت دیگری می‌رسد، وقتی هر طرف از درستی موضع خود مطمئن است.

نشست خبری و آیین رونمایی از پوستر نمایش «اَجَل مئیدانی» با حضور عوامل نمایش، جمعی از هنرمندان و اهالی رسانه برگزار شد؛ نمایشی که برگرفته از کتاب «عاشیق واله و زرنگار» است و تلاش دارد در کنار بازخوانی بخشی از ادبیات و فرهنگ عاشیقی آذربایجان، روایتی متفاوت از عشق، انتخاب و جایگاه زنان ارائه دهد.

فیلم «گوسفند در جعبه» ساخته هیروکازو کورئیدا، سوگ، خانواده و مسئله جانشینی را در مواجهه با کودکی مصنوعی دنبال می‌کند؛ کودکی که چهره و صدای فرزند ازدست‌رفته یک زوج را دارد، اما بازگشت چهره، به معنای بازگشت زندگی نیست.

افزایش جمعیت سالمندان در ایران و آذربایجان‌شرقی، ضرورت بازنگری در سیاست‌ها و ساختارهای اجتماعی را پررنگ‌تر کرده است؛ بازنگری‌ای که سالمندان را نه صرفاً دریافت‌کننده خدمات، بلکه شهروندانی دارای تجربه، توانمندی و حق مشارکت در جامعه می‌بیند.

بیماری و سالمندی ممکن است نیاز آدم‌ها به مراقبت را بیشتر کند، اما قرار نیست اختیار زندگی‌شان را هم از آنها بگیرد؛ گاهی مراقبت واقعی از جایی شروع می‌شود که از سالمند بپرسیم خودش چه می‌خواهد.