سرویس خبری پروین بابایی

برخی وسایل قدیمی، همچون ظرفی از خاطره، زندگی ما را پر می‌کنند و پیوندی میان گذشته و حال ایجاد می‌کنند؛ اما برای برخی دیگر همان اشیا یادآور درد و رنج‌اند و دور ریختنشان راهی برای سبک شدن و رهایی است. رابطه انسان با گذشته همیشه ملموس و پیچیده است، و اشیا یکی از ابزارهای اصلی این رابطه‌اند.

در گوشه‌ای از هر لپ‌تاپ، پوشه‌هایی هست که به‌ندرت باز می‌شوند؛ نه برای استفاده مداوم، بلکه برای اطمینان از اینکه چیزی از زندگی، از فکرها و از امکان‌ها، هنوز باقی است.

در جهانی که مد اغلب با سرعت، مصرف و تغییرهای پی‌درپی تعریف می‌شود، رویکردی آرام‌تر و عمیق‌تر در حال شکل‌گیری است؛ رویکردی که لباس را نه صرفاً پوشش، بلکه زبان می‌داند. در این نگاه، هر دوخت، هر انتخاب پارچه و هر نشانه‌ی سادگی یا دوام، حامل معنایی است فراتر از زیبایی. مد معناگرا تلاشی است برای بازگرداندن حافظه، اخلاق و هویت به چیزی که هر روز با ماست، اما کمتر به معنای آن می‌اندیشیم.

با گسترش دسترسی عمومی به هوش مصنوعی، بسیاری از افراد برای مسائل شخصی، پزشکی، روانی، و حتی اخلاقی به آن مراجعه می‌کنند. این فناوری، با توانایی پردازش حجم عظیمی از اطلاعات، می‌تواند پاسخ‌هایی سریع، منسجم، و قانع‌کننده ارائه دهد. اما پرسش اساسی این است: جایگاه واقعی هوش مصنوعی در مقام «مشاور» چیست؟ آیا می‌توان به آن به‌عنوان مرجع تصمیم‌گیری تکیه کرد، یا باید نقش آن را در سطحی محدودتر تعریف کرد؟

امسال هفت‌سین را خیلی زودتر چیدم؛ آن هم با دو تا سبزه…

یکی از این فیلم‌ها «نیم‌شب» به کارگردانی محمدحسین مهدویان است که داستان آن براساس یک ماجرای واقعی از جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل است و حالا از جنگ دوم امسال به نمایش درمی‌آید.

عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز با اشاره به امکان محدودیت دسترسی به دارو و خدمات درمانی در شرایط بحران، راهکارهای عملیاتی برای استفاده از داروهای موجود در خانه را بیان کرد.