نمایش «اجل مئیدانی» در سالن استاد صیامی، فراتر از یک روایت تاریخی یا عاشقانه، به عرصه‌ای برای نمایش قدرتِ هنر و ظرافت‌های انسانی تبدیل شده است. در این میان، آنچه توجه هر مخاطب آگاهی را به خود جلب می‌کند، سه رکن اصلی است که تماشای آن‌ها، تجربه‌ای فراتر از یک نمایش ساده رقم می‌زند: مدیریت هنری هوشمندانه، درخشش در نقش «زرنگار» و هنرنمایی نمادین گروه رقص.
در بخش نخست، باید از محمدرضا چرخی، کارگردان نمایش، قدردانی کرد. انتخاب هوشمندانه این اثر و مدیریت و تلاش‌های شبانه‌روزی او برای عبور از چالش‌های تولید، باعث شد تا محصولی با این سطح از کیفیت به روی صحنه بیاید. پشتکار او در پیگیری مجوزها و حفظ روحیه گروه در شرایط دشوار، ستودنی است.
در بخش دوم، نباید از نقش کلیدی «زرنگار» گذشت. بازیگر این نقش، با تسلط بر لایه‌های عاطفی و قدرت بیان خود، توانسته است قلب مخاطب را به شماره اندازد. او نه تنها یک شخصیت، بلکه نمادی از عشق و ایستادگی در دلِ روایت است که با هر حرکت و هر نگاه، جان می‌دهد به داستان.
اما آنچه این نمایش را از نظر بصری به سطحی متفاوت ارتقا داده، هنرنمایی بی‌نظیر گروه رقص است. رقص در «اجل مئیدانی» صرفاً یک عنصر تزئینی نیست، بلکه بخشی از زبانِ درونی داستان است. به‌ویژه در بخش «تشکیل پل»، شاهد یک نمایش خیره‌کننده از همبستگی و ایستادگی هستیم. این حرکت، فراتر از یک حرکتِ موزون، تجسمی بصری از اتحاد و پیوستگی است که با قدرت و هماهنگی بسیار بالا اجرا شده و به شکلی نمادین، معنای ایستادگی را به مخاطب منتقل می‌کند.
صمیمانه از تمامی عوامل، به‌ویژه کارگردان اثر، بازیگر نقش زرنگار و گروه رقص که با تمام توان خود، این اثر را به سطح کیفی بالایی رسانده‌اند، قدردانی می‌شود.
در این نمایش آیمان نجف‌زاده، حسین قاسمی، فرزاد محمدزاده، داود باقری، مسعود سلیمانی، فائزه دلگشا، فیروزه نعمتی، زهره پوررادی، مهسا روشنی و حدیث صفری به ترتیب ورود به صحنه ایفای نقش می‌کنند و هنرمند خردسال، دینا سلیمانی نیز در این اثر معرفی می‌شود. سوسن ثنایی به عنوان مجری، مریم شکوهی به عنوان روابط عمومی، عیسی درخشانی در مقام روایتگر عاشیق و ناصر عطاپور با صدا، از دیگر عوامل این نمایش هستند.
معصومه شکوهی