مهری باقری، زادهی ۸ دی ۱۳۲۴ در تهران، از زبانشناسان و پژوهشگران برجستهی حوزه زبان فارسی و ایران باستان بهشمار میرود. او تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته زبان و ادبیات فارسی آغاز کرد و در ادامه، با تمرکز بر زبانشناسی و زبانهای باستانی ایران، مسیر پژوهشی تخصصیتری را برگزید.
وی برای تکمیل تحصیلات و بهرهگیری از منابع گستردهتر علمی، به آلمان رفت و در سال ۱۳۵۲ موفق به دریافت دانشنامه دکتری شد. این تجربه دانشگاهی، زمینهساز پژوهشهایی شد که زبان فارسی را در پیوندی تاریخی، آوایی و فرهنگی بررسی میکنند.
از جمله آثار شاخص مهری باقری میتوان به کتابهای «مقدمات زبانشناسی»، «تاریخ زبان فارسی»، «تحولات تاریخی اصوات زبان فارسی» و ترجمه «کارنامه اردشیر بابکان» اشاره کرد. افزون بر این، او مقالات متعددی در زمینه زبانشناسی، روایات سنتی و فرهنگ عامه منتشر کرده که نشاندهنده نگاه میانرشتهای و عمیق او به زبان بهعنوان بخشی از هویت فرهنگی جامعه است.
مهری باقری در سال ۱۳۸۰ بهعنوان چهره ماندگار معرفی شد و انجمن آثار و مفاخر فرهنگی نیز او را در شمار مفاخر فرهنگی ایرانزمین قرار داده است. فعالیتهای علمی و پژوهشی او همچنان مرجعی معتبر برای دانشجویان و پژوهشگران زبان فارسی و مطالعات ایرانی بهشمار میآید و سهم او در مستندسازی و تبیین تاریخ زبان فارسی، جایگاهی ماندگار در فضای علمی کشور دارد.