امیلی گرین بالچ در ۸ ژانویه ۱۸۶۷ در بوستون، آمریکا به دنیا آمد و عمر طولانی خود را صرف تحقیق، تدریس و صلحطلبی جهانی کرد. او استاد برجسته اقتصاد و جامعهشناسی در دانشگاه ولزلی بود و پژوهشهایش بر شرایط زندگی کارگران، مهاجران و زنان تمرکز داشت. این کار علمی، پایهای برای فعالیتهای گسترده اجتماعی و بینالمللی او شد.
بالچ از اوایل جنگ جهانی اول وارد جنبش صلح شد و با همکاری با چهرههای برجستهای مثل جین آدامز، برای پایان دادن به درگیریها و گسترش همکاری بینالمللی تلاش کرد. او یکی از بنیانگذاران و رهبران اتحادیه بینالمللی زنان برای صلح و آزادی بود و نقش مهمی در ارتقای صدای زنان در مسائل جهانی داشت.
فعالیتهای امیلی تنها محدود به سخنرانی و نوشتار نبود؛ او با شجاعت علیه سیاستهای فاشیستی و تجاوزکارانه موضع گرفت و در دهه ۱۹۳۰ صدای انتقادی سرسختانهای از خود نشان داد. در سال ۱۹۴۶، جایزه صلح نوبل بهخاطر کارهای تمامعمرش به او اعطا شد، که میراثی ماندگار در تاریخ صلح و عدالت اجتماعی به شمار میرود.
امیلی گرین بالچ در ۹ ژانویه ۱۹۶۱ درگذشت، اما میراث او — تلفیقی از علم، تدریس و تلاش برای دنیایی عادلانهتر — همچنان الهامبخش نسلهای بعدی است.