همایش «زندهنامان» بدون تردید یکی از رویدادهای درخشان فرهنگی تبریز است؛ حرکتی فاخر که از دل اندیشه و احساس قدردانی زاده شد تا چراغ سپاس و احترام به نخبگان و بزرگان این شهر را روشن نگه دارد. از نخستین دوره در سال ۱۳۸۸ تا امروز، «زندهنامان» یادآور این حقیقت است که تبریز همچنان بر مدار اندیشه و فرزانگی میگردد و برای آنان که در عرصههای علمی، فرهنگی، هنری و اجتماعی اثرگذار بودهاند، جایگاهی والا قائل است.
در روزگاری که هیاهوی روزمرگی گاه اجازه تأمل و قدرشناسی را از ما میگیرد، چنین آیینهایی فراتر از یک جشن نمادین، یادآور ارزشهای انسانی و فرهنگی جامعهاند؛ اینکه هنوز میتوان به ریشهها بازگشت، بزرگان را در قید حیات تکریم کرد و از تجربههای تابناک آنان چراغ راه ساخت. تندیس «زندهنامان» تنها یک نشان افتخار نیست، بلکه پیامی است از جنس امید — امید به اینکه ارزش، اخلاق و خدمت صادقانه همچنان دیده میشود.
این آیین از روز نخست بر پایه اندیشهای ژرف شکل گرفت، اینکه فرزانگان باید در زندگی دیده شوند، نه پس از آن. همین نگاه سبب شده تا «زندهنامان» به برگ زرینی در دفتر هویت فرهنگی تبریز بدل گردد و یادآور جایگاه والای نخبگان علمی، هنری، اجتماعی و فرهنگی این دیار باشد.
«زندهنامان» تنها مراسمی برای اعطای تندیس و لوح نیست؛ فرصتی است برای همنشینی نسلها، پیوند گذشته و حال، و الهامبخشی به جوانانی که تبریز را خانه اندیشه، ادب و خلاقیت میدانند. چنین رویدادهایی ارزشهای اخلاقی را در جامعه نهادینه کرده و سرمایه اجتماعی شهر را غنا میبخشند.
با این حال، میتوان این آیین فاخر را هر بار پربارتر برگزار کرد. هر دوره میتواند تصویری جامعتر از سرمایه انسانی تبریز ارائه دهد؛ تصویری که در آن همه صنوف و طیفها دیده شوند — از استاد و هنرمند گرفته تا معلم، فعال اجتماعی، پزشک، کارآفرین و روزنامهنگار.
روزنامهنگاران این شهر، راویان صادق تاریخ و وجدان بیدار جامعهاند؛ کسانی که با قلمشان روایتگر امید، تلاش و مسئولیتپذیری مردم بودهاند. بیتردید، نام آنان در جمع «زندهنامان» نهتنها پاسداشت رسانه، بلکه ادای دینی به حقیقت و آگاهی است.
باشد که در سالهای آینده، این آیین گرانسنگ با حضور همه راویان و نخبگان، تصویری کاملتر از چهره فرهنگساز تبریز را به جامعه عرضه کند، شهری که همیشه زنده است به نامهای نیک و نامدارانش.
به قلم: معصومه شکوهی