سوم دیماه یادآور فقدان اندیشمندی است که علم را نه در چارچوب کلاسهای درس، بلکه در متن زندگی صنعتی و نیازهای واقعی جامعه تعریف میکرد. محمدحسین سلیمینمین، زاده تبریز، از جمله استادانی بود که باور داشت دانشگاه بدون ارتباط مؤثر با صنعت، از رسالت اجتماعی خود دور میماند.
او تحصیلات خود را در رشته ریاضی در دانشگاه فردوسی مشهد آغاز کرد و تدریس را در شهرهای مختلفی چون ارومیه، تربت حیدریه و کرمانشاه ادامه داد. همین تجربههای متنوع آموزشی، نگاه او را به مسائل واقعی جامعه و صنعت شکل داد. سلیمینمین در دهه ۵۰ و همزمان با فعالیتهای علمی و اجتماعی، مسیر تحصیل خود را در دانشگاه برادفورد انگلستان ادامه داد و با اخذ دکترای مهندسی صنایع، به یکی از چهرههای پیشگام نوآوری و مهندسی ارزش در کشور تبدیل شد.
بازتعریف رابطه دانشگاه و صنعت، محور اصلی اندیشه و عمل او بود. او معتقد بود حل مسائل صنعتی بدون حضور فعال دانشگاه ممکن نیست و دانشگاه نیز بدون مواجهه با چالشهای واقعی صنعت، به نهادی نظری و منفعل بدل میشود. این نگاه، در مسئولیتهای متعدد مدیریتی او از ریاست دانشگاه صنعتی امیرکبیر و دانشگاه نفت گرفته تا مدیریت مراکز پژوهشی و رشد فناوری، بهروشنی قابل مشاهده است.
سلیمینمین در کنار مدیریت، به تولید دانش نیز توجه ویژه داشت. آثار و مقالات او در حوزههایی چون نوآوری نظامیافته، مهندسی ارزش، TRIZ و مدیریت کیفیت فراگیر، هنوز از منابع مرجع در این حوزهها به شمار میآیند. کتاب «الگوریتم نوآوری: چگونه مخترع شویم؟» را میتوان عصاره نگاه او به خلاقیت علمی و حل مسئله دانست.
تأسیس دانشکدهها، راهاندازی رشتههای نوین در مقطع دکترا، ایجاد مراکز رشد واحدهای فناوری و برگزاری کنفرانسهای تخصصی متعدد، تنها بخشی از میراث نهادی او در آموزش عالی کشور است؛ میراثی که فراتر از نامها و سمتها، در تربیت نسلهایی از دانشجویان و پژوهشگران اثرگذار تداوم یافته است.
سوم دیماه، فرصتی است برای بازخوانی اندیشههای استادی که علم را در خدمت توسعه میخواست و باور داشت آینده کشور از مسیر نوآوری، حل مسئله و پیوند پایدار دانشگاه و صنعت عبور میکند. یاد و نام محمدحسین سلیمینمین، همچنان در مسیر علم و فناوری ایران زنده است.