پارک؛ ضرورت زندگی اجتماعی

پارک‌ها، محل‌هایی هستند که آدم‌ها در آن بدون نقش رسمی یا الزام خاص، کنار هم قرار می‌گیرند. کودکان در بازی‌های گروهی همکاری و رعایت نوبت را یاد می‌گیرند، نوجوانان تعامل آزاد با جمع را تجربه می‌کنند و بزرگسالان، تنها با نشستن و مشاهده دیگران، مهارت‌های اجتماعی خود را تقویت می‌کنند.
پیک‌نیک در پارک، وقتی خانواده‌ها یا دوستان ساعت‌ها در معرض دید دیگران غذا می‌خورند، چرت می‌زنند و گفتگو می‌کنند، نمونه‌ای آشکار از زندگی جمعی و سرمایه اجتماعی است که در هیچ فضای خصوصی یا رسمی دیگری به این شکل اتفاق نمی‌افتد.
پارک، فضای برابری است؛ فقیر و غنی، کودک و سالمند، همه در کنار هم تجربه مشترک زندگی را دارند. در نبود چنین فضاهایی، جامعه به خانه‌ها و محل کار محدود می‌شود، تعامل تصادفی و اعتماد اجتماعی کاهش می‌یابد و سلامت روان جمعی تهدید می‌شود.
زمستان که پارک‌ها خالی می‌شوند، این تجربه روزمره اجتماعی موقتاً از بین می‌رود و اهمیت وجود پارک در محله‌ها، بیشتر نمایان می‌شود. هر محله‌ای که پارک دارد، نه تنها فضای سبز بلکه محلی برای تولید اعتماد، برابری، مهارت‌های اجتماعی و تجربه جمعی است.

پیام آذربایجان