سرویس خبری آموزش

۱ مهر، سالروز درگذشت طوبی آزموده، از پیشگامان بی‌صدای آموزش دختران در ایران است؛ زنی که در میانه‌ مخالفت‌های پرشمار، مدرسه‌ای در خانه‌اش گشود و تا سال‌ها بعد، هزاران دانش‌آموز دختر از پشت نیمکت‌های کلاس‌هایی برخاسته بودند که او نخستین‌شان را ساخت.

در عصر دیجیتال، اطلاعات با یک گوشی و اتصال به اینترنت در دسترس همه است. این پرسش مطرح می‌شود که آیا حفظیات همچنان جایگاهی در مدارس دارد یا صرفاً سنتی قدیمی و بی‌کاربرد است؟ پاسخ کوتاه این است که حفظیات دیگر هدف نهایی یادگیری نیست، بلکه ابزاری برای یادگیری عمیق و کاربردی محسوب می‌شود.

مدل «هم‌آموزی» یا Peer Tutoring رویکردی آموزشی است که با ایجاد تعامل مستقیم میان دانش‌آموزان عادی و دانش‌آموزان استثنایی، بهبود یادگیری و ارتقای مهارت‌های اجتماعی را توأمان دنبال می‌کند؛ روشی که ریشه در رویکردهای نوین آموزش فراگیر دارد و در صورت فراهم‌شدن بسترهای لازم، می‌تواند در ایران نیز به‌عنوان ابزاری مؤثر در آموزش استثنایی به کار گرفته شود.

در روزگاری که کودکان بیشتر با بازی‌های دیجیتال بزرگ می‌شوند تا کتاب‌های درسی، نظام آموزشی چاره‌ای جز بازاندیشی در شیوه‌های تدریس ندارد. یکی از نوآورانه‌ترین پاسخ‌ها به این تغییر، رویکرد «گیمیفیکیشن» یا بازی‌وارسازی در آموزش است. اما آیا این روش، تنها بازی است یا پلی است برای رسیدن به یادگیری عمیق‌تر؟ امکانات لازم برای پیاده‌سازی آن چیست و تا چه اندازه می‌توان روی تأثیر واقعی آن حساب کرد؟

در دنیای امروز، وقتی تغییرات سریع اجتماعی و فناوری، نسل‌ها را از هم جدا می‌کند، آموزش مشارکتی و بین نسلی به عنوان پلی قدرتمند عمل می‌کند تا با ایجاد ارتباط و تبادل دانش، پیوندهای انسانی را تقویت کرده و کیفیت زندگی در جامعه را بهبود بخشد.