سرویس خبری سبک زندگی

موسیقی در انواع فعالیت ­های روزمره ما حضور دارد. شاید دور از واقعیت نباشد اگر بگوییم موسیقی بخشی از غریزه ماست، مادران کودک خود را با نوای لالایی خود می­ خوابانند و این امری اکتسابی نیست، بلکه از درون آنها برمی­ خیزد. ریتم ­هایی که والدین برای آرام و سرگرم کردن کودک با به صدا درآوردن اشیاء ایجاد می­ کنند نیز شکلی ابتدایی از موسیقی است. گویی آنان به شکلی غریزی دریافته ­اند که موسیقی می ­تواند به حفظ و بازگرداندن تعادل به زندگی کمک کند.

امروزه مرتباً شاهد اتفاقات بدیعی در مدارس هستیم که به هیچ طریقی نمی‌توان هضمشان نمود؛ هر روز یک مراسم و یک داستان جدید که هدفی جز ترویج روزمرگی و بیهودگی و هزینه تراشی ندارند. در شرح مصیبت نامه هر یک از این برنامه‌ها می‌توان ساعت‌ها سخن گفت و ابراز تاسف کرد، چرا که از سویی باعث تنزل شأن سیستم آموزش و پرورش می‌شوند و از دیگر سو سودی به حال هیچکس جز بازار مصرف ندارند.

پیش از ظهور شبکه‌های اجتماعی، بلاگر به کسانی گفته می‌شد که وبلاگ شخصی داشتند و معمولاً روزانه در آن تولید محتوای متنی می کردند. وبلاگ‌ها موضوعات مختلفی داشتند؛ معرفی فیلم و کتاب، خاطره نویسی، طنز و سرگرمی، مطالب تاریخی، سفرنامه، آشپزی و… بستر مناسبی بود که هر کسی که حرفی برای گفتن داشت، بدون تشریفات راهیابی به رسانه‌ها می‌توانست ارائه کند و به فراخور جذابیت و مفید بودن مطالبش، خوانندگانی داشت که بهره‌مند می‌شدند و تبادل نظر می‌کردند. اما با ظهور گوشی‌های هوشمند و بعد، اینستاگرام و برنامه‌های مشابه، هم تعداد بلاگرها بیشتر شد، هم حوزه‌هایشان متنوع‌تر و مخاطبانشان بیشتر. بیشترین این بلاگرها را هم بلاگرهای حوزه روزمرگی! تشکیل می‌دهند؛ یعنی حوزه‌ای که در مورد همه چیز تولید محتوا می‌کند.

مد هنر-صنعتی است که با تولید انبوه و از رده خارج کردن کالاها به صورت مصنوعی، آسیب‌های بسیاری را مورد توجه محیط زیست نموده و از این رو همواره یکی از موضوعات جنبش‌های زیست محیطی، مد بوده است. جنبش‌های زیست محیطی بسیاری پیرامون مد شکل گرفته، اما در کنار این اعتراض‌ها مد توانسته است موجودیت و بقای خود را حفظ نماید و حتی گاه خود به یکی از مبلغان و تأثیرگذاران حفظ محیط زیست تبدیل گردد.

خیلی از ماها به یاد داریم که چگونه مادرها و مادربزرگهایمان از خرت و پرتهای اضافی مثل خرده پارچه ها، نخ و کاموا، تکه های مقوا، شیشه ها و قوطی های دور انداختنی بهترین و بیشترین استفاده را می کردند و خیلی کم پیش می آمد چیزی دور ریخته شود. در آن روزها که از طرفی این همه تنوع در کالا وجود نداشت و از سویی کاربرد اشیا بیشتر از زیبایی شان اهمیت داشت، برگرداندن دورریختنی ها به چرخه مصرف با کمترین چالش رخ می داد.

همه ما تبلیغاتی را دیده‌ایم که افراد فوق‌العاده زیبا را نشان می‌دهند. محور بیشتر این تبلیغات خلق یک آرزو هستند: به مشتریان یک تصور ایده‌آل از شخصی که می‌توانستند باشند نشان می‌دهند، البته در صورتی که آن محصول را بخرند؛ و از این طریق به آنها انگیزه خرید می‌دهند. اما بسیاری از تصاویر مدل‌ها واقعی نیستند و با دستکاری‌ و فتوشاپ به آن چیزی که بیننده می‌بیند تبدیل می‌شوند.