سرویس خبری محیط زیست

شعر زیبای سهراب را با هم مرور کنیم:
آب را گل نکنیم
در فرودست انگار، کفتری می‌خورد آب
یا که در بیشه دور، سیره‌یی پر می‌شوید.
یا در آبادی، کوزه‌یی پر می‌گردد.
آب را گل نکنیم:
شاید این آب روان، می‌رود پای سپیداری، تا فرو شوید اندوه دلی
دست درویشی شاید، نان خشکیده فرو برده در آب…

تخریب محیط زیست سلامت جسم و روان انسان را به خطر می‌اندازد و نشان می‌دهد که بدون توجه به عوامل روانی و اصلاح رفتارهای انسانی، حفظ طبیعت ممکن نیست. امروز نقش روانشناسی در آموزش و تغییر رفتار برای نجات زمین از هر زمان پررنگ‌تر شده است.

هنر از دیرباز آیینه‌ای برای نمایش زیبایی‌های طبیعت بوده، اما امروز به ابزاری برای پاسداری از زمین و واکنش به بحران‌های زیست‌محیطی بدل شده است؛ هنرمندان، با الهام از محیط طبیعی، نقش خود را در آگاهی‌بخشی و حفظ طبیعت، پررنگ‌تر از همیشه ایفا می‌کنند.

رویداد ملی سپاس آب، بستری برای شکوفایی ایده‌های نو در راستای مدیریت پایدار منابع آبی است.