سرویس خبری فرهنگ و هنر

۲۲ آذر، سالروز درگذشت سیروس ذکاء است؛ مترجم و روزنامه‌نگاری از نسل اثرگذار پس از شهریور ۱۳۲۰ که نامش با ترجمه‌های دقیق، حضور در محافل فرهنگی و نقش‌آفرینی در شکل‌گیری جریان‌های فکری و ادبی معاصر ایران گره خورده است.

«هنر مینیاتور به سبک بهزاد» به نام کشور افغانستان در یونسکو ثبت جهانی شد.

هنر «آینه‌کاری در معماری ایرانی» در فهرست جهانی میراث ناملموس یونسکو ثبت شد.

اینکه «سمنو» به نام تاجیکستان در یونسکو ثبت شده، مساله مالکیت تاریخی نیست؛ آینه‌ای است که انفعال ایران را در معرفی و مستندسازی میراث زنده‌اش نشان می‌دهد. در حالی که کشورهای همسایه با جشن‌سازی، مستندسازی و سیاست‌گذاری فرهنگی جلو می‌روند، ایران سنت‌هایش را دارد اما آن‌ها را نشان نمی‌دهد. و همین، بزرگ‌ترین دلیل باخت در رقابت میراث ناملموس است.

اهدای مجموعه‌ای کم‌نظیر از اشیای هنری، تاریخی و خانوادگی به ارزش میلیاردی توسط دکتر حسن نصیری، جراح برجسته آذربایجانی، به موزه دانشکده معماری دانشگاه هنر اسلامی تبریز، بازتابی ملی آفریده و توجه دوباره‌ای را به نقش خیرین فرهنگی در صیانت از میراث ملی جلب کرده است.

نشریه «صدای زنان» از آغاز فعالیت خود با رویکردی عملگرا و واقع‌بینانه، تلاش کرده صدای طیف متنوعی از زنان و دختران تبریز و شمال‌غرب کشور باشد؛ نشریه‌ای که نه در دام نخبه‌گرایی می‌افتد و نه در نگاه صرفاً ترحمی، بلکه با تکیه بر توانمندی، عاملیت و نقش اجتماعی زنان، روایت‌هایی می‌سازد که تصویر واقعی و چندلایه آنان را در جامعه بازتاب می‌دهد.