سرویس خبری یادداشت

۱۰ ژانویه ۱۹۷۱، دنیای مد یکی از بزرگ‌ترین نوآوران خود را از دست داد؛ کوکو شنل، طراح فرانسوی که با سادگی و جسارت، لباس‌های زنانه را از محدودیت‌های سنتی رهایی بخشید و سبک زندگی مدرن زنانه را برای همیشه بازتعریف کرد.

در زمانه‌ای که زنان اغلب از فعالیت حرفه‌ای در هنر محروم بودند، الیزابتا سی‌رانی در بولونیا نه‌تنها آثار برجسته‌ای خلق کرد، بلکه با اداره کارگاه و تأسیس مدرسه‌ای برای آموزش نقاشی به زنان، مسیر تازه‌ای پیش روی نسل‌های بعدی گذاشت.

او که از محدودیت‌های سنتی زمانه خود عبور کرد، قلمش را به ابزار بازگو کردن داستان زنان و جامعه تبدیل کرد و نشان داد ادبیات می‌تواند هم صریح باشد و هم الهام‌بخش نسل‌ها.

امیلی گرین بالچ، جامعه‌شناس و فعال صلح، نشان داد که علم و تعهد اجتماعی می‌توانند با هم مسیر جهان را تغییر دهند. از کلاس درس تا قله‌های تصمیم‌گیری بین‌المللی، او همواره صدای عدالت و گفت‌وگو بود.

ماری لو کاوناچی، راهبه، نویسنده و فعال صلح آمریکایی، از چهره‌هایی است که معنویت دینی را با مبارزه مدنی، عدالت اجتماعی و عدم خشونت پیوند زد و بیش از پنج دهه از زندگی خود را صرف دفاع از صلح و کرامت انسانی کرد.

کریم صالح‌عظیمی، ردیف‌دان و استاد آواز ایرانی، در ۱۶ دی ۱۳۲۵ در تبریز متولد شد و به‌عنوان وفادارترین شاگرد ابوالحسن اقبال‌آذر، مسیر حفظ و آموزش ردیف‌های کلاسیک آوازی ایران را ادامه داد.

در غیاب خبرنگاران مستقل و عکاسان خبری در میدان تجمعات ایران، جریان اصلی اطلاع‌رسانی به رسانه‌های خارجی و شبکه‌های اجتماعی واگذار شده است؛ وضعیتی که هم زمینه‌ساز شایعه و ابهام می‌شود و هم اعتماد افکار عمومی به رسانه‌های داخلی را تضعیف می‌کند.

در روزگاری که خبر و شایعه با یک کلیک منتشر می‌شود، تحریف واقعیت، تهمت‌زنی و شایعه‌پراکنی به ابزارهای اصلی عملیات روانی علیه افکار عمومی بدل شده‌اند؛ روندی هدفمند که نقش رسانه‌ها و میزان پایبندی آن‌ها به اصول حرفه‌ای را به عاملی تعیین‌کننده در حفظ یا تخریب اعتماد اجتماعی تبدیل کرده است.

برخی هنرمندان نه با تصویر، بلکه با صدا در حافظه‌ جمعی ماندگار می‌شوند؛ احمد رسول‌زاده از همان صداها بود که بدون دیده شدن، شخصیت می‌آفرید و تاریخ دوبله ایران را شکل می‌داد.