دورکاری که با همه گیری کرونا به طور ناگهانی به یک ضرورت تبدیل شد، آگاهی و پذیرش آن را در بین کارفرمایان و کارگران افزایش داد و اکنون به یک گزینه رایج در بسیاری از صنایع از جمله فناوری اطلاعات، خدمات مالی، آموزش و بازاریابی تبدیل شده است. آمارها نشان می دهند که درصد قابل توجهی از کارکنان در کشورهای مختلف، حداقل بخشی از وقت خود را به صورت دورکاری مشغول هستند.
در آینده انتظار می رود مدلهای ترکیبی (ترکیبی از کار حضوری و دورکاری) رایجتر شوند. پیشرفت در فناوری های ارتباطی و همکاری آنلاین، امکان دورکاری موثرتر و کارآمدتر را فراهم می کند و این امر می تواند به گسترش بازار کار و دسترسی به استعدادهای جهانی کمک کند.
این تغییرات تاثیرات عمیقی بر سبک زندگی افراد داشته اند. دورکاری انعطاف پذیری بیشتری در زمان بندی و محل کار فراهم می کند و می تواند به بهبود تعادل بین کار و زندگی شخصی کمک کند. همچنین باعث صرفه جویی در هزینه های رفت و آمد، لباس و غذا شده و کاهش استرس ناشی از رفت و آمد و افزایش زمان برای فعالیتهای تفریحی، می تواند به سلامت جسمی و روانی افراد کمک کند. با این حال، دورکاری چالشهایی نیز به همراه دارد، از جمله انزوا، دشواری در جدا کردن کار از زندگی شخصی و نیاز به خودانضباطی بیشتر.
به طور کلی دورکاری یک تغییر اساسی در نحوه کار و زندگی است که همچنان در حال تکامل است. درک فرصتها و چالشهای این پدیده برای سازگاری با آینده کار ضروری است.