سرویس خبری یادداشت

شهرهایی که نخبگان زنده خود را می‌بینند و ارج می‌نهند، تنها قدردان گذشته نیستند؛ آن‌ها در حال سرمایه‌گذاری بر آینده‌اند. تکریم اندیشه، هنر و خلاقیت در زمان حیات صاحبانش، یکی از مؤثرترین راه‌های تقویت سرمایه اجتماعی، امید جمعی و پویایی فرهنگی در جوامع شهری است.

۱۴ بهمن، زادروز کیومرث کیاست، هنرمند برجسته تبریزی و از پیشگامان کاریکاتور نو در ایران است.

از خشونت و فقر گرفته تا تبعیض و آوارگی، دختران در هر کشوری بلای جهانی نابرابری جنسیتی را تجربه می‌کنند. امروزه اما دختران نه به‌عنوان قربانی، بلکه به‌عنوان پیشگامانی که می‌توانند جهان را تغییر دهند، صدای خود را به نمایندگی از آینده بلند می‌کنند.

در عصر هوش مصنوعی، دانایی دیگر به انباشت اطلاعات معنا نمی‌شود؛ بلکه به نوع مواجهه انسان با ابزارها، عمق پرسش‌ها و مسئولیتی اخلاقی گره خورده است که می‌تواند فاصله دانا و جامعه را یا به شکاف بدل کند یا به پلی انسانی.

برون‌سپاری کار خانگی در ظاهر راهی برای سبک‌تر شدن زندگی زنان شاغل است، اما در عمل می‌تواند به بازتولید نابرابری طبقاتی درون جنسیت زنانه بینجامد؛ رابطه‌ای که در آن پول، به‌تدریج جای احترام را می‌گیرد و کار خانگی به ابزاری برای اعمال قدرت بدل می‌شود.

۱۲ بهمن، زادروز بهمن فرسی است؛ نویسنده و نمایشنامه‌نویس متولد تبریز که ادبیات، تئاتر و صدا را در هم تنید و مسیری مستقل و گاه کم‌دیده‌شده اما تأثیرگذار در فرهنگ معاصر ایران ساخت.

گفت‌وگو راهی فراتر از نوشته برای زنده کردن تفکر و رسیدن به حقیقت است.

وقتی ساعت‌های طولانی کار به فضیلت تبدیل می‌شود، هم انسان فرسوده می‌شود و هم سازمان؛ فرهنگی که به نام تعهد ستایش می‌شود، در واقع مسیر فروپاشی آرام است.

پایداری و تعادل اجتماعی بدون نقش‌آفرینی نخبگان مستقل ممکن نیست؛ نخبگانی که با نقد مستمر، آموزش عمومی و انتقال تحلیل عقلانی، جامعه را از واکنش‌های هیجانی و کنش‌های سطحی دور کرده و مسیر تصمیم‌گیری آگاهانه را هموار می‌کنند.