سرویس خبری یادداشت

وقتی از ایران دورم و می‌دانم فردا تاسوعاست، و چند سالی است که این روز را در ایران نبوده‌ام، دلم تنگ می‌شود. تمام روزهای محرمِ بچگی‌ام یادم می‌افتد. شب‌هایی که دمِ درِ خانه زیراندازی پهن می‌کردیم و با همسایه‌ها می‌نشستیم تا دسته‌های عزاداری بیایند و عبور کنند…

این پرسش یکی از عمیق‌ترین تجربه‌های عاطفی بسیاری از زنان است؛ تجربه‌ای که در آن خشم و دلسوزی به‌طور هم‌زمان در کنار یکدیگر حضور دارند. اگرچه این دو احساس در ظاهر متناقض به نظر می‌رسند، اما در واقع می‌توانند نشانه‌ای از رشد روانی، بلوغ عاطفی و افزایش آگاهی فرد نسبت به خود و گذشته‌اش باشند.

۳۱ خرداد، سالروز درگذشت دکتر مینا ایزدیار، پزشک برجسته و بنیان‌گذار انجمن تالاسمی ایران است؛ بانویی که با تلاش‌های خستگی‌ناپذیر خود در حمایت از بیماران تالاسمی، نقشی ماندگار در ارتقای نظام مراقبت، پیشگیری و آگاهی‌رسانی درباره این بیماری ایفا کرد و نامش را در تاریخ پزشکی و فعالیت‌های اجتماعی ایران جاودانه ساخت.

برخی انسان‌ها تنها یک مسیر برای زیستن پیش روی خود نمی‌بینند؛ ذهن آنها سرشار از استعدادها، ایده‌ها و امکان‌هایی است که هر کدام می‌تواند به زندگی متفاوتی بینجامد. اما وقتی ظرفیت ذهن از زمان پیشی می‌گیرد، انتخاب کردن به دشوارترین بخش زندگی تبدیل می‌شود و انسان ناچار است میان زندگی‌های ممکن خود دست به گزینش بزند.

جویس کارول اوتس، نویسنده برجسته آمریکایی، با خلق ده‌ها رمان و داستان به یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های ادبیات معاصر تبدیل شده است؛ آثاری که اغلب به مسائل اجتماعی و زندگی انسان امروز می‌پردازند.

گل‌ها و درختان در فرهنگ ایرانی تنها جلوه‌ای از طبیعت نیستند، بلکه بخشی از هویت ادبی، هنری و تاریخی این سرزمین را شکل داده‌اند.

زبان تنها ابزاری برای انتقال اطلاعات نیست، بلکه می‌تواند تجربه، آگاهی و حتی احساس حضور یک ذهن را بازسازی کند. همین ویژگی سبب شده است که مدل‌های زبانی هوش مصنوعی، با وجود نداشتن تجربه زیسته، در تعامل با انسان گاه تصویری از یک موجود آگاه و دانا را تداعی کنند.

زبان تنها وسیله‌ای برای انتقال پیام نیست، بلکه بنیان شکل‌گیری آگاهی، تجربه زیسته و درک انسان از جهان به شمار می‌رود. این نظام معنایی با فراتر رفتن از تجربه‌های حسی، امکان شناخت، تخیل و خلق فهم مشترک را فراهم می‌کند و نقش اساسی در کامل شدن تجربه انسانی دارد.

بازار پرزرق‌وبرق لوازم کودک هر روز گسترده‌تر می‌شود؛ از ابزارهای هوشمند پایش خواب تا وسایلی با کاربردهای بسیار خاص. اما در میان این فراوانی، یک پرسش ساده کم‌تر مطرح می‌شود: آیا نوزاد واقعاً به این همه چیز نیاز دارد، یا ما برای آرام کردن نگرانی‌های خود خرید می‌کنیم؟

تصور اینکه هوش مصنوعی، یک مدل کاملا دانا و دارای اشراف به تمامی موضوعات باعث می‌شود کاربران اغلب پاسخ‌های آن را درست قلمداد نمایند. این در حالی است که گاه عدم تسلط کافی کاربر بر واژگان یا ساختار دستوری، موجب تولید پاسخهای گمراه کننده می‌شود.