سرویس خبری یادداشت

گردشگری فقط دیدن یک مکان نیست؛ گاهی پای دیدن آدم‌هایی هم به میان می‌آید که در آن مکان زندگی می‌کنند. وقتی یک روستا به مقصد گردشگری تبدیل می‌شود، معماری، طبیعت و فرهنگ آن می‌تواند بخشی از جاذبه باشد، اما زندگی و چهره ساکنانش لزوماً جاذبه گردشگری نیست. مسئله اینجاست که چه کسی درباره دیده‌شدن مردم، مرزهای زندگی خصوصی و تبدیل زندگی روزمره به «تجربه گردشگری» تصمیم می‌گیرد.

در ساختارهای قدرت، مردان اغلب در جایگاه تصمیم‌گیری و اعمال قدرت ایستاده‌اند و زنان نزدیک به آنان بیشتر در حوزه مراقبت، انسان‌دوستی و محیط زیست ظاهر می‌شوند؛ اما آیا این تقسیم نقش، خود بخشی از مسئله قدرت و جنسیت نیست؟

در شهری به نام «سایه‌سرا»، آسمان همیشه خاکستری بود و دیوارها بلند. در این شهر، هیچ‌کس نمی‌دانست چرا قوانین همین‌طور هستند یا چه کسی آن‌ها را می‌نویسد…

قضاوت‌های روزمره گاهی در چند ثانیه شکل می‌گیرند، اما تصویری که از آدم‌ها و جهان اطرافمان می‌سازند، می‌تواند مدت‌ها در ذهنمان باقی بماند؛ بی‌آنکه متوجه خطاهای دید و برداشت‌های عجولانه خود باشیم.

وقتی زیبایی ظاهری بر کارکرد و آسایش غلبه می‌کند، محصولات و فضاهای زندگی ممکن است از نیازهای واقعی انسان فاصله بگیرند؛ حال آنکه زیبایی پایدار هر شیء در تجربه‌ای شکل می‌گیرد که در زندگی روزمره با آن داریم.

روایتی سوگ‌مندانه از زندگی، هجرت و غربت حضرت معصومه (س)؛ بانویی که شوق دیدار برادر را در مسیر سفری دشوار به جان خرید و در قم آرام گرفت.

شاید دلتنگی برای روزهای گذشته، فقط دلتنگی برای یک دوره تاریخی نباشد؛ گاهی دلمان برای روزهایی تنگ می‌شود که زندگی ساده‌تر بود و آدم‌ها برای دوست داشتن، بودن و به یاد آوردن یکدیگر، دنبال معنای پیچیده‌ای نمی‌گشتند.

در شهری کوچک و آرام که رودخانه‌ای نقره‌ای از میانه‌اش می‌گذشت، مردم در صلح زندگی می‌کردند…

فرش، حاصل پیوند صبر، هنر و زمان است؛ هر گره آن بخشی از زندگی بافنده را در خود جای می‌دهد و از تار و پودهای پراکنده، جهانی منسجم و ماندگار می‌آفریند.

«پیک‌می» فقط یک رفتار فردی برای جلب توجه مردان نیست؛ این پدیده می‌تواند بازتاب ساختاری باشد که زنان را در رقابت با یکدیگر برای دیده‌شدن، تأیید و انتخاب‌شدن قرار می‌دهد؛ رقابتی که شبکه‌های اجتماعی آن را گسترده‌تر و دائمی‌تر کرده‌اند.