سرویس خبری یادداشت

۲۷ آذرماه، سالروز درگذشت مولانا جلال‌الدین محمد بلخی، فرصتی است برای بازخوانی اندیشه شاعری که مرگ را نه پایان، بلکه آغاز وصال با معشوق می‌دانست؛ اندیشه‌ای که قرن‌هاست در قالب مثنوی معنوی و غزلیاتش زنده مانده و همچنان الهام‌بخش جویندگان معناست.

با وجود تعیین کرایه قانونی ۴۰ هزار ریالی برای اتوبوس‌های شهری تبریز، برخی خطوط پرتردد با دریافت مبالغ بالاتر، قانون را نادیده می‌گیرند؛ تخلفی آشکار که در سایه سکوت مسافران و ضعف نظارت، به رویه‌ای عادی در حمل‌ونقل عمومی شهر تبدیل شده است.

افزایش افسارگسیخته قیمت‌ها، نه‌تنها معیشت مردم، بلکه آیین‌ها، روابط اجتماعی و تاب‌آوری خانواده‌های ایرانی را نشانه گرفته است.

۲۷ آذر، روز جهان عاری از خشونت و افراطی‌گری، فرصتی است تا جامعه جهانی بار دیگر بر ضرورت صلح، مدارا و گفت‌وگو تاکید کند. در جهانی که هنوز با چالش‌های ناشی از خشونت‌های ساختاری، تنش‌های قومی و مذهبی و افراطی‌گری مواجه است، این روز نمادین می‌تواند ما را به تامل و اقدام جمعی فرا بخواند.

۲۲ آذر، سالروز درگذشت سیروس ذکاء است؛ مترجم و روزنامه‌نگاری از نسل اثرگذار پس از شهریور ۱۳۲۰ که نامش با ترجمه‌های دقیق، حضور در محافل فرهنگی و نقش‌آفرینی در شکل‌گیری جریان‌های فکری و ادبی معاصر ایران گره خورده است.

اینکه «سمنو» به نام تاجیکستان در یونسکو ثبت شده، مساله مالکیت تاریخی نیست؛ آینه‌ای است که انفعال ایران را در معرفی و مستندسازی میراث زنده‌اش نشان می‌دهد. در حالی که کشورهای همسایه با جشن‌سازی، مستندسازی و سیاست‌گذاری فرهنگی جلو می‌روند، ایران سنت‌هایش را دارد اما آن‌ها را نشان نمی‌دهد. و همین، بزرگ‌ترین دلیل باخت در رقابت میراث ناملموس است.

اهدای مجموعه‌ای کم‌نظیر از اشیای هنری، تاریخی و خانوادگی به ارزش میلیاردی توسط دکتر حسن نصیری، جراح برجسته آذربایجانی، به موزه دانشکده معماری دانشگاه هنر اسلامی تبریز، بازتابی ملی آفریده و توجه دوباره‌ای را به نقش خیرین فرهنگی در صیانت از میراث ملی جلب کرده است.

نشریه «صدای زنان» از آغاز فعالیت خود با رویکردی عملگرا و واقع‌بینانه، تلاش کرده صدای طیف متنوعی از زنان و دختران تبریز و شمال‌غرب کشور باشد؛ نشریه‌ای که نه در دام نخبه‌گرایی می‌افتد و نه در نگاه صرفاً ترحمی، بلکه با تکیه بر توانمندی، عاملیت و نقش اجتماعی زنان، روایت‌هایی می‌سازد که تصویر واقعی و چندلایه آنان را در جامعه بازتاب می‌دهد.

 این یادداشت را با احترام و قدردانی نسبت به تلاش‌ها و زحمات همه بزرگان و پیشکسوتان عرصه مدیریت شهری می‌نویسم؛ با این امید که طرح این دیدگاه‌ها راه را برای نقدی اندیشمندانه و گفت‌وگویی سازنده هموارتر کند.