سرویس خبری سبک زندگی

نوشیدن قهوه با معده خالی معمولا برای اکثر افراد بی‌خطر است؛ این در حالی است که برخی ممکن است هنگام مصرف کافئین با معده خالی، عوارض جانبی قوی‌تری را تجربه کنند.

تعریف هویت برای نسل جوان امروزی، از چارچوب‌های سنتی و جغرافیایی فراتر رفته و در مختصات شبکه‌های دیجیتال بازتعریف شده است. این محیط، دیگر یک

در نگاه اول، «اسلو فود» فقط یک سلیقهٔ غذایی به نظر می‌رسد؛ ترجیح غذاهای خانگی، محلی و فصلی در برابر فست‌فودهای سریع و صنعتی. اما اگر کمی دقیق‌تر نگاه کنیم، اسلو فود چیزی فراتر از ذائقه است؛ نوعی موضع‌گیری سیاسیِ آرام که نه در خیابان، بلکه بر سر سفره شکل می‌گیرد.

«خسته‌ام» این روزها فقط یک حال‌و‌احوال ساده نیست؛ جمله‌ای است که از فرسودگی پنهان، کمبود معنا و ناتوانی انسان معاصر در هضم شتاب زندگی خبر می‌دهد. خستگی‌ای که حتی کودکان را هم بی‌نصیب نگذاشته است.

در روزهایی که هراس جنگ و بحران جامعه را فرا گرفته، بسیاری از مردم ناگهان به خرید و انبار کردن کالاهای اساسی روی می‌آورند. رفتاری که نه فقط ناشی از ترس، بلکه پاسخ به کمبود معنا، هیجان در زندگی و حافظه تاریخی جمعی است.

در دنیایی که تمیزی کودک به شاخص قضاوت درباره «خوب بودن» والدین بدل شده، بدن کودک به میدان کنترل و نمایش تبدیل می‌شود؛ جایی که تجربه‌های طبیعیِ زمین خوردن، کثیف شدن و بازی آزاد، آرام‌آرام از کودکی حذف و به محرومیتی پنهان بدل می‌شوند.

گیاهی که در ویترین گلفروشی سرحال و درخشان است، چرا چند هفته بعد در گوشه‌ خانه فرو می‌ریزد؟ پاسخ همیشه بی‌تجربگی صاحب خانه نیست؛ گاهی مسئله ساده‌تر و تلخ‌تر است: این گیاه اصلاً برای زندگی در خانه فروخته نشده، بلکه برای فروخته شدن انتخاب شده است.

در جهانی که سرعت، عادت و حواس‌پرتی بر زندگی روزمره سایه انداخته، بسیاری از انسان‌ها به‌تدریج از «زیستن» فاصله می‌گیرند و به مصرف‌کننده لحظه‌ها تبدیل می‌شوند؛ وضعیتی که تنها با بازگشت آگاهانه به اکنون می‌توان از آن عبور کرد.

در تبریز، شهری با پیشینه‌ی کهن تجاری و فرهنگی، همزمانی کریسمس با فصل سرد زمستان و فضای بازارهای پررونق، تصویری یگانه خلق کرده است. این جشن دیگر تنها در کلیساهای تاریخی ارامنه جریان ندارد؛ ردپای رنگین آن در ویترین مغازه‌ها، دورهمی‌های دوستانه و حتی شیرینی‌های محلی دیده می‌شود. گویی شهر، کریسمس را به رنگ زمستان خود درآورده است.

یلدا که روزگاری آیینی برای کنار هم ماندن و غلبه جمعی بر تاریکی بود، امروز زیر فشار گرانی، فردگرایی و وسوسه دیده‌شدن، آرام‌آرام از یک جشن صمیمی به نمایشی پراضطراب تبدیل شده است؛ جشنی که بیش از «بودن با هم»، در پی «دیده‌شدن» است.