سرویس خبری شعر

نیما یوشیج، بنیان‌گذار شعر نو فارسی، با شکستن قالب‌های سنتی و نگاهی تازه به زبان و روایت، مسیر شعر معاصر ایران را دگرگون کرد و نام خود را به‌عنوان پدر شعر نو در تاریخ ادبیات ماندگار ساخت.

هشت دی، سالروز تولد زنی‌ست که شعر فارسی را وادار کرد راست بایستد، نفس بکشد و از ترس قضاوت نلرزد. فروغ فرخزاد نه فقط شاعر یک دوره، که آغاز یک صدا بود؛ صدایی که هنوز، بعد از دهه‌ها، تازه و برهنه و زنده است.

۲۷ آذرماه، سالروز درگذشت مولانا جلال‌الدین محمد بلخی، فرصتی است برای بازخوانی اندیشه شاعری که مرگ را نه پایان، بلکه آغاز وصال با معشوق می‌دانست؛ اندیشه‌ای که قرن‌هاست در قالب مثنوی معنوی و غزلیاتش زنده مانده و همچنان الهام‌بخش جویندگان معناست.

رزا جمالی، شاعر و مترجم پیشرو زاده‌ تبریز، از دهه ۱۳۷۰ تا امروز یکی از جریان‌سازترین صداهای شعر معاصر بوده است؛ صدایی که با تجربه‌گری، جسارت زبانی و نگاه اسطوره‌ای خود، مسیر تازه‌ای در روایت زنانه و پسامدرن شعر فارسی گشود.

دوْستوم ائشیتجه‌ک: کتاب
احوالی اوْلور خراب
چون‌کی بو بئچارانین…

وقتی به اشعار شهریار شاعر دلها، سید محمدحسین بهجت تبریزی، فکر می‌کنم، اولین چیزی که به ذهنم می‌آید، گستره‌ی وسیع احساسات و مضامینی است که او در اشعارش به تصویر کشیده؛ از عشق به ایران و زیبایی‌های بی‌بدیع طبیعت گرفته تا ارادت خالصانه و وصف‌ناپذیرش به ساحت قدسی اهل بیت (ع) و خاندان پیامبر. اما در میان این دریای بیکران، اشعار مذهبی او، گویی بند نافی است که جان و روح ما را به معنویت و باورهای عمیق شیعی پیوند می‌زند.

«دستی به اتحــاد برآرید و عـدل و داد / با دست اتحـــاد تــوان دادِ عـــدل داد

ایران به معنــویت جاوید زنــده بـود / این زنده مرده است که آن مرده زنـده باد»

این دو بیت از شهریار، به روشنی بر اهمیت اتحاد و عدالت تأکید دارند و نگاهی عمیق به هویت ایران و جایگاه آن در تاریخ ارائه می‌دهند.