علی اسفندیاری (۲۱ آبان ۱۲۷۶ – ۱۳ دی ۱۳۳۸)، مشهور به نیما یوشیج، شاعر معاصر ایران و بنیانگذار شعر نوین فارسی است که از او بهعنوان پدر شعر نو فارسی یاد میشود.
او ۶۲ سال زندگی کرد و اگرچه بخش عمدهای از عمرش در سایه مرگ، تنگناهای معیشتی و بیمهریها سپری شد، اما توانست با شعر و اندیشه خود معیارهای هزارساله شعر فارسی را که تغییرناپذیر مینمود، دگرگون کند و افق تازهای پیش روی شعر معاصر بگشاید.
نیما تا ۱۲ سالگی در روستا زندگی کرد و خواندن و نوشتن را نزد آخوند ده آموخت. پس از آن، به همراه خانواده به تهران کوچ کرد و در فضای آموزشی جدید با ادبیات و شعر آشنا شد.
در همین دوره، با تشویق یکی از معلمانش به نام نظام وفا، به سرودن شعر روی آورد. نخستین شعر خود را در ۲۳ سالگی نوشت و در سال ۱۲۹۸ به استخدام وزارت مالیه درآمد.
نوشتههای نیما را میتوان در چند بخش بررسی کرد: شعرهای او، مقالهها و نامههایی که از وی به یادگار ماندهاند. از مهمترین آثار نیما میتوان به سرودن شعر «افسانه» در سال ۱۳۰۱ اشاره کرد؛ اثری که در مجلهٔ «قرن بیستم» به سردبیری میرزاده عشقی منتشر شد و نقطه عطفی در تاریخ شعر نو فارسی به شمار میآید.
از دیگر آثار نیما یوشیج میتوان به «حرفهای همسایه»، «شعر من»، «مانلی»، مجموعه کامل اشعار و نامههای او، از جمله نامههایش به همسرش عالیه، اشاره کرد.
نیما یوشیج سرانجام در ۱۳ دی ۱۳۳۸ چشم از جهان فروبست، اما تأثیر اندیشه و شعر او همچنان در جریان شعر معاصر ایران زنده و ماندگار است.