سرویس خبری یادداشت

در روزگاری که هر صبح با سیلی از به‌روزرسانی‌ها و ابزارهای نو از خواب بیدار می‌شویم، فناوری به همان اندازه که نوید آینده را می‌دهد، بذر اضطراب را نیز در ذهن‌ها می‌کارد. آیا وقت آن نرسیده‌ است که به جای تسلیم شدن در برابر موج پایان‌ناپذیر تغییرات دیجیتال، سکان انتخاب و حذف آگاهانه را به دست بگیریم؛ تا ذهن‌مان در میان این شتاب بی‌امان، اندکی آرامش بیابد؟

امروز، سبک زندگی آنلاین نه‌تنها مسیر یادگیری کودکان را شکل می‌دهد، بلکه سرنوشت تحصیلی و عاطفی فردای آن‌ها را نیز رقم می‌زند. سؤال این‌جاست: در مدیریت این دریای بی‌کران، خانواده تا چه اندازه آگاه و همراه است؟

شعر زیبای سهراب را با هم مرور کنیم:
آب را گل نکنیم
در فرودست انگار، کفتری می‌خورد آب
یا که در بیشه دور، سیره‌یی پر می‌شوید.
یا در آبادی، کوزه‌یی پر می‌گردد.
آب را گل نکنیم:
شاید این آب روان، می‌رود پای سپیداری، تا فرو شوید اندوه دلی
دست درویشی شاید، نان خشکیده فرو برده در آب…

گاهی آگهی هایی بر در و دیوار می بینیم با عنوان طلاق توافقی که گزینه طلاق را به ذهن می آورند.

تخریب محیط زیست سلامت جسم و روان انسان را به خطر می‌اندازد و نشان می‌دهد که بدون توجه به عوامل روانی و اصلاح رفتارهای انسانی، حفظ طبیعت ممکن نیست. امروز نقش روانشناسی در آموزش و تغییر رفتار برای نجات زمین از هر زمان پررنگ‌تر شده است.

هنر از دیرباز آیینه‌ای برای نمایش زیبایی‌های طبیعت بوده، اما امروز به ابزاری برای پاسداری از زمین و واکنش به بحران‌های زیست‌محیطی بدل شده است؛ هنرمندان، با الهام از محیط طبیعی، نقش خود را در آگاهی‌بخشی و حفظ طبیعت، پررنگ‌تر از همیشه ایفا می‌کنند.

در شرایط جنگی، انتشار تصاویر، ویدیوها و حتی صوت‌های ضبط‌شده از محل حوادث ـ به‌ویژه حملات هوایی ـ نه‌تنها ممکن است «اطلاع‌رسانی» محسوب نشود، بلکه ناخواسته می‌تواند جان افراد زیادی را به خطر بیندازد.

در شرایط عادی نیز موقعیت‌های استرس‌زا وجود دارد، اما به ویژه در شرایط جنگ و نامعلومی آینده، فشار روانی می‌تواند شکننده و حتی فلج کننده باشد. پس چه باید کرد؟