سرویس خبری یادداشت

در تبریز، شهری با پیشینه‌ی کهن تجاری و فرهنگی، همزمانی کریسمس با فصل سرد زمستان و فضای بازارهای پررونق، تصویری یگانه خلق کرده است. این جشن دیگر تنها در کلیساهای تاریخی ارامنه جریان ندارد؛ ردپای رنگین آن در ویترین مغازه‌ها، دورهمی‌های دوستانه و حتی شیرینی‌های محلی دیده می‌شود. گویی شهر، کریسمس را به رنگ زمستان خود درآورده است.

سوم دی‌ماه، سالروز درگذشت محمدحسین سلیمی‌نمین، اندیشمند و استاد برجسته‌ای است که با بنیان‌گذاری نوآوری نظام‌یافته و ترویج دانش حل مسئله، نقش ماندگاری در تحول آموزش عالی، مهندسی و ارتباط دانشگاه با صنعت در ایران ایفا کرد.

یکم دی‌ماه، زادروز خدیجه افضل‌وزیری، فعال حقوق زنان و روزنامه‌نگار پیشگام است؛ زنی که در امتداد راه مادرش، بی‌بی‌خانم استرآبادی، آموزش، آگاهی و قلم را به سلاحی برای دفاع از حقوق زنان در روزگار محدودیت و تبعیض تبدیل کرد.

یکم دی‌ماه، زادروز شجاع‌الدین شهابی، نقاش و مجسمه‌ساز برجسته متولد تبریز است؛ هنرمندی که از آموزش سنتی در خانواده‌ای هنرمند آغاز کرد و با تحصیل و فعالیت حرفه‌ای در ایران و آمریکا، نقشی مؤثر در آموزش و گسترش هنرهای تجسمی معاصر ایفا کرده است.

یکم دی‌ماه، زادروز افلیا پرتو، از چهره‌های تأثیرگذار موسیقی ایران و نخستین زنی است که پیانوی ایرانی را به‌طور جدی نواخت و آموزش داد؛ هنرمندی که از دل هنرستان موسیقی ملی برخاست و با آموزش، اجرا و مدیریت فرهنگی، نقشی ماندگار در تاریخ موسیقی ایران بر جای گذاشت.

یلدا که روزگاری آیینی برای کنار هم ماندن و غلبه جمعی بر تاریکی بود، امروز زیر فشار گرانی، فردگرایی و وسوسه دیده‌شدن، آرام‌آرام از یک جشن صمیمی به نمایشی پراضطراب تبدیل شده است؛ جشنی که بیش از «بودن با هم»، در پی «دیده‌شدن» است.

پیری تنها فرسایش جسم نیست؛ مرحله‌ای است که در آن منطق انسان، تحت تأثیر تجربه‌های انباشته، احساسات عمیق‌تر و بازنگری در ارزش‌های زندگی، به شکلی متفاوت و پخته‌تر بازتعریف می‌شود؛ منطقی که میان حافظه، عاطفه، معنا و خرد زیسته تعادل تازه‌ای می‌یابد.

هوایی که زمانی مایه زندگی و نشاط بود، امروز به تهدیدی خاموش بدل شده است؛ تهدیدی که بنا بر آمارهای رسمی، هر ۱۷ دقیقه در ایران جان یک نفر را می‌گیرد و بیشترین قربانیانش کودکانی هستند که آلودگی هوا، سلامت و حق زیستن آنان را نشانه رفته است.

۲۷ آذرماه، زادروز ابراهیم جدیری سلیمی، نویسنده، استاد دانشگاه و موسیقیدانی است که نامش با آموزش، پژوهش و چندساحتی‌بودن در عرصه علم و هنر گره خورده؛ چهره‌ای که سال‌ها در دانشگاه‌های مختلف کشور به پرورش نسل‌های علمی پرداخته است.