درخشش دختران ورزشکار ایران در رقابت‌های آسیایی، بار دیگر توانمندی زنان ایرانی را به نمایش گذاشته است. از تکواندو و وزنه‌برداری تا روئینگ و دوومیدانی، دختران ایران در رشته‌های مختلف ورزشی افتخار آفریده‌اند و نشان داده‌اند که برای رسیدن به سکوهای قهرمانی، چیزی از رقبای خود کم ندارند.
طلای تاریخی ساغر مرادی در تکواندو، موفقیت فاطمه مجلل در روئینگ و مدال‌آوری بانوان در وزنه‌برداری و دوومیدانی، تنها بخشی از تلاش‌هایی است که در روزهای اخیر توجه‌ها را به ورزش زنان جلب کرده است. در رشته‌هایی مانند ژیمناستیک نیز حضور زنان ایرانی در میدان‌های بین‌المللی، اهمیت فراهم کردن فرصت‌های تازه برای ورزشکاران زن را یادآوری می‌کند.
اما در کنار شادی این افتخارات، یک پرسش اساسی مطرح است: آیا حمایت از ورزش بانوان به اندازه افتخارآفرینی آن‌ها جدی گرفته می‌شود؟
وقتی یک دختر ایرانی در تکواندو مدال طلا می‌گیرد، در وزنه‌برداری روی سکو می‌رود یا در دوومیدانی رکوردی ارزشمند ثبت می‌کند، همه از افتخار ملی سخن می‌گویند؛ اما کمتر درباره سال‌ها تمرین، هزینه‌های ورزشی، کمبود امکانات و دشواری‌هایی صحبت می‌شود که پشت این موفقیت‌ها قرار دارد. واقعیت این است که استعداد و پشتکار به‌تنهایی کافی نیستند و ورزشکار برای رسیدن به قله‌های قهرمانی، به امکانات مناسب، مربیان توانمند و حمایت‌های مستمر نیاز دارد.
ورزش بانوان نباید فقط هنگام کسب مدال مورد توجه قرار بگیرد. تکواندوکار، وزنه‌بردار، دونده، قایقران و ژیمناست ایرانی، پیش از آنکه قهرمان یک رقابت شود، به سال‌ها آموزش و تمرین نیاز دارد. اگر می‌خواهیم در رشته‌هایی مانند کشتی، تیراندازی، شنا، دوچرخه‌سواری و ورزش‌های تیمی نیز شاهد موفقیت‌های بیشتری باشیم، باید از همان مراحل ابتدایی، زمینه شناسایی استعدادها و پیشرفت آن‌ها را فراهم کنیم.
در این میان، مسئولان ورزشی، فدراسیون‌ها، هیئت‌های استانی، مدیریت شهری و بخش خصوصی وظیفه دارند برای توسعه ورزش بانوان برنامه‌ریزی کنند. تأمین سالن‌های استاندارد، حمایت مالی از ورزشکاران، برگزاری مسابقات منظم و فراهم کردن فرصت حضور در رقابت‌های بین‌المللی، از جمله اقداماتی است که می‌تواند مسیر قهرمانی را هموارتر کند. در آذربایجان شرقی نیز ظرفیت‌های ارزشمندی در رشته‌های مختلف وجود دارد که با حمایت هدفمند می‌توان آن‌ها را به موفقیت‌های ملی و بین‌المللی تبدیل کرد.
البته ارزش ورزش بانوان را نباید تنها با تعداد مدال‌ها سنجید. هر دختری که در یک باشگاه ورزشی تمرین می‌کند، بر دشواری‌ها غلبه می‌کند و برای رسیدن به هدفش تلاش می‌کند، بخشی از آینده ورزش کشور است. نباید اجازه داد کمبود امکانات یا مشکلات مالی، استعدادهایی را که می‌توانند قهرمانان فردای ایران باشند، از ادامه مسیر بازدارند.
رسانه‌ها نیز باید فراتر از انتشار خبر مدال‌آوری عمل کنند و با پرداختن به مشکلات ورزشکاران زن، معرفی استعدادهای کمتر شناخته‌شده و پیگیری مطالبات آن‌ها، به توسعه این حوزه کمک کنند.
امروز که دختران ایرانی در تکواندو، روئینگ، وزنه‌برداری و دوومیدانی تاریخ‌ساز شده‌اند، زمان آن رسیده است که حمایت از ورزش بانوان از پیام‌های تبریک فراتر برود و به برنامه‌ای جدی و مستمر تبدیل شود.
دختران ایران توانایی خود را ثابت کرده‌اند؛ اکنون نوبت جامعه و مسئولان است که با حمایت واقعی، فرصت درخشش بیشتر را برای آنان فراهم کنند. چراکه پشت هر مدال، سال‌ها تلاش قرار دارد و پشت هر قهرمان آینده، استعدادی است که برای شکوفا شدن به فرصت و حمایت نیاز دارد.
فاطمه تیزجنگ