سرویس خبری نویسنده

در جهانی که خشونت اغلب به محتوای مصرفی تبدیل می‌شود، رسانه‌های رسمی و حرفه‌ای می‌توانند با آگاهی‌بخشی و تحلیل ساختاری، از کالایی‌شدن رنج انسان‌ها جلوگیری کنند.

بیستم آذرماه بر صفحهی تقویم می‌درخشد؛ روزی که به پاس قداست نقش مادرانه «روز مادر» نامیده شده است. این روز، تنها یک یادبود تقویمی نیست، بلکه نماد فرصتی است برای درنگ، سپاس و بازتعریف ارزشهایی که وجود مادر، تجسمِ زندهی آنهاست.

در روزی که نام مادر نماد مهر و فداکاری است، نگاهی هم باید به زنانی داشت که همزمان مادر، همسر و روایتگر خستگی‌ناپذیر رویدادهای شهرند؛ بانوان خبرنگار و عکاسی که هر روز بار سنگین اطلاع‌رسانی را بر دوش می‌کشند.

بحث مهریه در ایران امروز بیش از آنکه به خود مهریه مربوط باشد، به شکاف‌های قانونی در ساختار ازدواج برمی‌گردد؛ شکاف‌هایی که باعث شده این نهاد سنتی نقشی فراتر از کارکرد اصلی‌اش بگیرد و به تنها ابزار جبران محدودیت‌های حقوقی زنان تبدیل شود.

معلولیت نامرئی واقعیتی است که در ظاهر دیده نمی‌شود، اما هر روز بر زندگی افراد اثر می‌گذارد؛ وضعیتی که به‌دلیل پنهان بودنش اغلب جدی گرفته نمی‌شود و همین نادیده‌ماندن، چالش اصلی میلیون‌ها فردی است که با محدودیت‌های خاموش اما واقعی زندگی می‌کنند.

فال در زندگی امروز دیگر یک بازی پیش‌بینی ساده نیست؛ به آیینی روزمره و ابزاری فرهنگی بدل شده که بسیاری برای مدیریت اضطراب، سامان‌دادن به روزشان و بازتاب‌دادن هویت شخصی از آن کمک می‌گیرند؛ از چک‌کردن فال روزانه در گوشی گرفته تا کارت‌های تاروت و لایوهای فال‌گیری، همه نشان می‌دهند که فال در دل سبک زندگی مدرن جا خوش کرده است.

پدیده تازه‌ای در موسیقی ایران شکل گرفته؛ کنسرت‌هایی که نه بر دوش هنر، بلکه بر شانه شهرت می‌ایستند، جایی که «نام خانوادگی» و «اقتصاد توجه» مهم‌تر از کیفیت اجرا عمل می‌کنند.

با تداوم دوره‌های بحرانی آلودگی هوا در تبریز و تکرار تصمیمات کوتاه‌مدتی مانند تعطیلی مدارس و محدودیت‌های ترافیکی، پرسش جدی شهروندان این است که چرا با وجود سال‌ها وعده درباره توسعه مترو، نوسازی ناوگان فرسوده و گسترش انرژی‌های پاک، هیچ‌یک از راهکارهای اصلی برای کاهش آلودگی به سرانجام نرسیده و شهر همچنان گرفتار چرخه‌ای فرساینده از بحران و تصمیمات مقطعی مانده است.