سرویس خبری نویسنده

سنت‌ها فقط یادگار گذشته نیستند؛ آن‌ها راه‌هایی‌اند که انسان در دل بی‌ثباتی و اضطراب به کمکشان معنا، تداوم و احساس توانستن را دوباره پیدا می‌کند و از دل آیین‌های ساده، نیرویی برای ادامه دادن می‌سازد.

اختلال در سامانه‌های برخی بانک‌های پرمشتری در روزهای اخیر، دسترسی شماری از شهروندان به خدمات مالی را با مشکل مواجه کرده است؛ مسئله‌ای که در شرایط افزایش فشارهای اقتصادی و نیاز بیشتر مردم به انجام مبادلات مالی، بار دیگر اهمیت پایداری زیرساخت‌های بانکی و آمادگی آنها برای مواجهه با شرایط بحرانی را یادآور می‌شود.

این روزها که اضطراب و خبرهای نگران‌کننده بر زندگی سایه انداخته، گاهی کوچک‌ترین آیین‌ها معنایی بزرگ پیدا می‌کنند. کاشتن چند دانه گندم برای سبزه نوروز شاید ساده به نظر برسد، اما یادآور حقیقتی قدیمی است: زندگی حتی در سخت‌ترین روزها هم راهی برای روییدن پیدا می‌کند.

در روزهای اخیر پناهنده شدن تعدادی از بازیکنان تیم ملی فوتبال زنان، در میانه جنگ، به یکی از موضوعات مهم خبری تبدیل شد؛ موضوعی که عده‌ای منشا و محرک آن را به جملات تند مجری یکی از شبکه‌های تلویزیون ملی نسبت دادند. این اظهارات به سرعت به دستاویزی تبلیغاتی برای رسانه‌ها و جریان‌های مخالف تبدیل شد.

دو ساعت کلاس مجازی در روز، اینترنتی ناپایدار و پلتفرمی که حتی در شرایط عادی هم با کمبود ظرفیت مواجه است؛ ترکیبی که باعث شده آموزش مدرسه‌ای برای بسیاری از دانش‌آموزان به ارسال چند فایل و انجام عجولانه چند تکلیف محدود شود. در چنین شرایطی، هم والدین و هم معلمان از کیفیت آموزش و امکان یادگیری واقعی دانش‌آموزان ابراز نگرانی می‌کنند.

برای بسیاری از خانواده‌ها، ساده‌ترین غذاها با پیاز و سیب‌زمینی شروع می‌شود. حالا ورود همین دو قلم به فهرست کالابرگ نشان می‌دهد فشار گرانی تا چه اندازه به پایه‌ای‌ترین اجزای سفره مردم نزدیک شده است.

در روزهایی که همیشه بوی سبزه و هیاهوی بازارهای نوروزی در شهر می‌پیچید، امسال حتی واژه «عید» هم کمتر شنیده می‌شود. گویی سایه سنگین جنگ نه‌فقط بر زندگی مردم، که بر زبان و آیین‌های کهن نیز افتاده است. شاید درست در چنین زمانه‌ای باید دوباره به معنای عمیق نوروز فکر کرد؛ آیینی که فراتر از یک جشن، یادآور امکان نو شدن و آغاز دوباره است.

کودکان جزو گروه‌هایی هستند که هیچ نقشی در رخ دادن جنگها ندارند، با این حال بیشترین آسیب‌های جنگ متوجه این گروه است.

تبریز این روزها در سکوتی سنگین ایستاده است؛ شهری که رنج را تاب آورده، اما هنوز در ژرفای حافظه‌اش، شعله‌های زندگی خاموش نشده‌اند و چشم به لحظه‌ای دارد که دوباره، نور از میان اندوه عبور کند.

تجربه هم‌زمان مرگ جمعی، قطع ارتباطات، ابهام اطلاعاتی و نااطمینانی اقتصادی، جامعه را در وضعیت استرس مزمن قرار داده است؛ وضعیتی که فراتر از اضطراب فردی، می‌تواند ساختار روانی و اجتماعی یک جامعه را به‌طور عمیق و ماندگار تحت تأثیر قرار دهد.