سرویس خبری نویسنده

برخی وسایل قدیمی، همچون ظرفی از خاطره، زندگی ما را پر می‌کنند و پیوندی میان گذشته و حال ایجاد می‌کنند؛ اما برای برخی دیگر همان اشیا یادآور درد و رنج‌اند و دور ریختنشان راهی برای سبک شدن و رهایی است. رابطه انسان با گذشته همیشه ملموس و پیچیده است، و اشیا یکی از ابزارهای اصلی این رابطه‌اند.

امروز ۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ است و شصت روز می‌گذرد از روزی که پنجره رو به جهان بسته شد. از ۹ اسفند پارسال، خیلی‌ها مثل من صبح‌ها گوشی را برمی‌دارند و به آن پیام همیشگی خیره می‌شوند: «اتصال برقرار نیست».

(بنا به روایتی از دکتر شریعتی) روزی حضرت علی (ع) میثم را در مقام یک فروشنده می‌بیند، در حالی که خرماها را بنا به خوب و بد، مرغوب و نامرغوب تقسیم کرده و به قیمت‌های متفاوتِ ارزان تا گران می‌فروشد. حضرت علی (ع) برمی‌آشوبد که: «ای میثم چرا بندگان خدا را تقسیم می‌کنی؟! در حالی که دین اسلام آنها را برابر می‌داند. خرماها را مخلوط کن و به قیمتی میانگین بفروش.»

این روزها آموزش در ایران در وضعیتی قرار گرفته که بیش از هر زمان دیگری با بی‌ثباتی و گسست همراه است. محدودیت اینترنت، کاهش و ناپایداری کلاس‌های مجازی و تعطیلی‌ طولانی‌مدت مدارس، تصویری از یک نظام آموزشی ارائه می‌دهد که حتی در سطح حداقلی نیز از انسجام و تداوم برخوردار نیست. با این حال، تقلیل این وضعیت صرفاً به شرایط جنگی یا اختلالات اخیر، ساده‌سازی مسئله‌ای است که ریشه‌های عمیق‌تری دارد.

در گوشه‌ای از هر لپ‌تاپ، پوشه‌هایی هست که به‌ندرت باز می‌شوند؛ نه برای استفاده مداوم، بلکه برای اطمینان از اینکه چیزی از زندگی، از فکرها و از امکان‌ها، هنوز باقی است.

در راستای گرامیداشت یاد و خاطره رهبر شهید انقلاب اسلامی و شهدای جنگ رمضان، شهرداری منطقه ۸ تبریز اقدام به برگزاری گذرگاه ورزشی در میدان شهید بهشتی کرد. این برنامه با هدف ترویج فرهنگ ورزش و افزایش نشاط اجتماعی در میان شهروندان برگزار شد.

امسال هفت‌سین را خیلی زودتر چیدم؛ آن هم با دو تا سبزه…

با وجود تداوم بحران و اختلال در بسیاری از جنبه‌های زندگی روزمره، نزدیک شدن به نوروز بار دیگر خیابان‌ها و بازارها را پرتحرک کرده است. این بازگشت ظاهری به زندگی عادی، بیش از آنکه نشانه پایان بحران باشد، می‌تواند نوعی تعلیق کوتاه‌مدت فشارهای اجتماعی در سایه نیروی فرهنگی یک آیین جمعی باشد.

نوروز برای همه یکسان از راه نمی‌رسد؛ در حالی‌که طبیعت نو شدن را نوید می‌دهد، بسیاری از انسان‌ها همچنان درگیر فقر و نابرابری‌اند. از همین‌رو، جشن برابری روز و شب برای تهیدستان بیش از آن‌که شادی باشد، یادآور آرزوی برابری و عدالت در جامعه است.

خانه‌تکانی فقط گردگیری و شستن پرده‌ها نیست. هر سال پیش از نوروز، ما در دل یک سنت قدیمی، چیزی فراتر از خانه را مرتب می‌کنیم: خاطره‌ها را مرور می‌کنیم، اضافه‌ها را کنار می‌گذاریم و ذهن‌مان را برای شروعی تازه آماده می‌کنیم. شاید راز انرژی عجیب این روزها همین باشد؛ اینکه تمیز کردن خانه، بهانه‌ای است برای نو کردن زندگی.