علی لبیب، ملیپوش المپیکی دوچرخهسواری ایران و ورزشکار ۲۴ ساله تبریزی، در آستانه بازیهای آسیایی ناگویای ژاپن بهصورت رسمی از تیم ملی استعفا داد.
لبیب که بیش از ۶ سال عضو تیم ملی دوچرخهسواری ایران بوده و در دوره گذشته بازیهای آسیایی موفق به کسب دو عنوان چهارمی شده بود، این بار از حضور در این رقابتها انصراف داد.
وی دلیل این تصمیم را بیمهریها و نبود حمایت از سوی فدراسیون دوچرخهسواری عنوان کرد و گفت: بسیار سخت است که یک ورزشکار از پوشیدن پیراهن تیم ملی بگذرد. آرزوی هر ورزشکار حرفهای این است که پس از حضور در المپیک، در بازیهای آسیایی نیز رقابت کند، اما با شرایطی که برای من ایجاد شد، چارهای جز اعلام انصراف نداشتم.
لبیب با اشاره به روند نامناسب آمادهسازی برای بازیهای آسیایی افزود: برای حضور در این مسابقات باید در چندین رویداد بینالمللی از جمله کاپهای آسیایی و مسابقات جام جهانی شرکت میکردم و دستکم پنج هزار کیلومتر تمرین تخصصی در قالب برنامه شبیهسازی مسابقات انجام میدادم، اما در هیچیک از این رقابتها حضور نداشتم و روند آمادگیام بههیچوجه مطابق استانداردهای لازم پیش نرفت.
این ملیپوش تبریزی ادامه داد: فدراسیون تصور میکرد چون لژیونر هستم، آمادگی مسابقات باشگاهی برای حضور در بازیهای آسیایی کافی است، در حالی که تقویم تیم باشگاهی کاملاً متفاوت است و امکان برنامهریزی برای تیم ملی وجود نداشت. در فدراسیون چیزی به نام حمایت از ورزشکار حرفهای وجود ندارد. با وجود اینکه رئیس فدراسیون در مقاطع مختلف از اهمیت حضور من صحبت میکرد، در عمل هیچ حمایت مؤثری از من انجام نشد.
وی با انتقاد از کاهش حضور تیم ملی در رقابتهای بینالمللی اظهار کرد: در سالهای گذشته در تورنمنتهایی مانند ترکیه و ازبکستان شرکت میکردیم، اما در این مدت هیچ مسابقه بینالمللی برای ما تدارک دیده نشد. اگر واقعاً مشکل مالی وجود دارد، چرا این مسئله در سایر رشتهها کمتر دیده میشود؟ حتی دوچرخهای که در مسابقات استفاده میکنم متعلق به تیم باشگاهیام در چین است. در مقطعی نیز به من گفتند “لبیب تافته جدا بافته نیست”؛ در حالی که نمیدانم چه حمایتی از من شده بود که چنین تعبیری به کار بردند.
لبیب با تأکید بر ادامه فعالیت حرفهای خود گفت: تنها از تیم ملی خداحافظی میکنم و به ورزش حرفهای ادامه خواهم داد. در خارج از ایران و در تیم باشگاهیام رکاب خواهم زد. در چین همتیمی سعید صفرزاده هستم که او نیز پیشتر به دلایل مشابه از تیم ملی خداحافظی کرد. در چین برای ما ارزش بسیار زیادی قائل هستند و با ما مانند یک قهرمان رفتار میشود، اما در ایران حتی در حد یک کارمند فدراسیون هم مورد توجه نیستیم.
وی همچنین اظهار کرد: بارها مطالبات و مشکلاتم را مطرح کردم، اما هیچگاه نتیجهای حاصل نشد. ادارهکل ورزش و جوانان و کمیته ملی المپیک نیز موضوع را پیگیری کردند، اما باز هم اتفاقی نیفتاد. از نظر فنی شانس کسب مدال در بازیهای آسیایی را داشتم و با توجه به عملکرد دوره قبل، به کسب مدال امیدوار بودم، اما وقتی شرایط لازم برای آمادگی فراهم نشد، احساس کردم حضور در مسابقات تنها به ضررم خواهد بود.
این دوچرخهسوار المپیکی درباره واکنش فدراسیون نیز گفت: وقتی دوباره درباره مشکلاتم سؤال شد، پاسخها همان حرفهای گذشته بود و هیچ اقدام جدیدی انجام نشد. ورزشکاری که قرار است در بازیهای آسیایی شرکت کند باید پیش از آن در چندین مسابقه بینالمللی محک بخورد. سطح رقابتهای بازیهای آسیایی بسیار بالاست و بسیاری از رقبای ما سابقه حضور در مسابقاتی مانند تور دو فرانس را دارند. همچنین امکانات و درآمدی که در تیم باشگاهی چین دریافت میکنیم، قابل مقایسه با شرایط موجود در ایران نیست؛ درآمد دوچرخهسواری در ایران تقریباً صفر است، اما در چین شرایط حرفهای و مطلوبی برای ورزشکاران فراهم شده است.
لبیب در پایان با اشاره به وضعیت دوچرخهسواری آذربایجان شرقی گفت: چندین سال در تیم دانشگاه آزاد تبریز رکاب زدم و این مجموعه در حد توان خود از تیم حمایت میکرد، اما شرایط تیمهای خارج از استان بهتر بود و به همین دلیل تصمیم گرفتم در تیمهای دیگر فعالیت کنم. متأسفانه نسل طلایی دوچرخهسواری آذربایجان شرقی به پایان رسیده و بهندرت استعدادهای حرفهای معرفی میشوند. البته این مشکل تنها مختص استان ما نیست و در سراسر کشور شرایط مشابهی وجود دارد. بسیاری از دوچرخهسواران امید خود را از دست دادهاند و امروز تنها لژیونرهای دوچرخهسواری ایران در سطح حرفهای فعالیت میکنند.