اول مهر نزدیک است؛ همان روزی که باید کوچهها پر شود از کودکانی با کیفهای نو، لباسهای مدرسه و شوقی که در چشمهایشان موج میزند. اما برای بعضی مادران، اول مهر امسال نه آغاز یک سال تحصیلی، که آغاز دوباره دلتنگی است؛ دلتنگی برای فرزندی که باید دست در دست مادر راهی مدرسه میشد، اما جنگ این فرصت را از او گرفت.
در مدرسه شجره طیبه میناب جای کودکانی خالی است که قرار بود امسال دوباره پشت نیمکت بنشینند، دفترهایشان را باز کنند و با صدای زنگ مدرسه، به سوی کلاس بدوند. کودکانی که مدرسه برایشان فقط یک ساختمان نبود؛ بخشی از زندگی و رؤیاهایشان بود، اما جنگ همه این رؤیاها را ناتمام گذاشت.
از ماکان در میناب تا ماهان در تبریز و دیگر دانشآموزانی که در جریان حملات وحشیانه ی آمریکا و اسرائیل جان خود را از دست دادند، داستان یکی است؛ کودکانی که باید امروز نگران مشق و امتحان و زنگ تفریح میبودند، نه قربانی خشونت و جنگ.
چه کسی میتواند به مادری بگوید «اول مهر نزدیک است»، وقتی جای فرزندش در خانه خالی است؟
برای این مادران، هر کیف مدرسه، هر لباس فرم و هر کودکی که دست مادرش را گرفته و راهی مدرسه میشود، میتواند زخمی را تازه کند. پاییز برای آنان پیش از رسیدن، خزان شده است.
و در برابر این داغ، سکوت جایز نیست.
کشتهشدن کودکان در جنگ را نباید به یک خبر عادی تبدیل کرد. نمیشود مرگ کودکانی را که هنوز فرصت بزرگشدن، درس خواندن و ساختن آینده را پیدا نکردهاند، پشت واژههایی چون «درگیری» و «پیامدهای جنگ» پنهان کرد. کودک، کودک است؛ چه در میناب باشد، چه تبریز و چه هر جای دیگری از این سرزمین.
نباید چشم بر این جنایتها بست. نباید اجازه داد مرگ کودکان به آماری در میان اخبار تبدیل شود و نباید فراموش کرد پشت هر نام، یک خانواده و پشت هر عکس، مادری ایستاده که تا آخر عمر چشمانتظار فرزندش خواهد ماند.
اول مهر میآید؛ زنگ مدرسهها به صدا درمیآید، کودکان به کلاس میروند و حیاطها دوباره پر از خنده میشود؛ اما در گوشهای از مدرسهها، نیمکتهایی هستند که صاحبشان دیگر هرگز بازنخواهد گشت.
اول مهر امسال، پیش از آنکه از بازگشایی مدارس بگوییم، باید از کودکانی بگوییم که قرار بود دانشآموز باشند، اما جنگ فرصت دانشآموز ماندن را از آنان گرفت.
فاطمه تیزجنگ