سرویس خبری نویسنده

کلانشهر تبریز در تقاطع تصمیم‌های سرنوشت‌ساز ترافیکی قرار دارد؛ جایی که پلیس، شهرداری، استانداری و رسانه‌ها در نشستی مشترک، به‌دنبال مهار بحران مزمن ترافیک این کلان‌شهر هستند.

در جهانی که سرعت، عادت و حواس‌پرتی بر زندگی روزمره سایه انداخته، بسیاری از انسان‌ها به‌تدریج از «زیستن» فاصله می‌گیرند و به مصرف‌کننده لحظه‌ها تبدیل می‌شوند؛ وضعیتی که تنها با بازگشت آگاهانه به اکنون می‌توان از آن عبور کرد.

آلودگی هوای تبریز دیگر یک بحران فصلی یا دغدغه محیط‌زیستی نیست؛ سوزاندن مازوت در نیروگاه‌ها و صنایع اطراف شهر، زمستان‌ها را به تهدیدی مستقیم برای سلامت شهروندان بدل کرده و مطالبه‌ی «آسمان آبی» را به خواستی حیاتی و فوری تبدیل کرده است.

یلدا که روزگاری آیینی برای کنار هم ماندن و غلبه جمعی بر تاریکی بود، امروز زیر فشار گرانی، فردگرایی و وسوسه دیده‌شدن، آرام‌آرام از یک جشن صمیمی به نمایشی پراضطراب تبدیل شده است؛ جشنی که بیش از «بودن با هم»، در پی «دیده‌شدن» است.

هوایی که زمانی مایه زندگی و نشاط بود، امروز به تهدیدی خاموش بدل شده است؛ تهدیدی که بنا بر آمارهای رسمی، هر ۱۷ دقیقه در ایران جان یک نفر را می‌گیرد و بیشترین قربانیانش کودکانی هستند که آلودگی هوا، سلامت و حق زیستن آنان را نشانه رفته است.

با وجود تعیین کرایه قانونی ۴۰ هزار ریالی برای اتوبوس‌های شهری تبریز، برخی خطوط پرتردد با دریافت مبالغ بالاتر، قانون را نادیده می‌گیرند؛ تخلفی آشکار که در سایه سکوت مسافران و ضعف نظارت، به رویه‌ای عادی در حمل‌ونقل عمومی شهر تبدیل شده است.

۲۷ آذر، روز جهان عاری از خشونت و افراطی‌گری، فرصتی است تا جامعه جهانی بار دیگر بر ضرورت صلح، مدارا و گفت‌وگو تاکید کند. در جهانی که هنوز با چالش‌های ناشی از خشونت‌های ساختاری، تنش‌های قومی و مذهبی و افراطی‌گری مواجه است، این روز نمادین می‌تواند ما را به تامل و اقدام جمعی فرا بخواند.

اینکه «سمنو» به نام تاجیکستان در یونسکو ثبت شده، مساله مالکیت تاریخی نیست؛ آینه‌ای است که انفعال ایران را در معرفی و مستندسازی میراث زنده‌اش نشان می‌دهد. در حالی که کشورهای همسایه با جشن‌سازی، مستندسازی و سیاست‌گذاری فرهنگی جلو می‌روند، ایران سنت‌هایش را دارد اما آن‌ها را نشان نمی‌دهد. و همین، بزرگ‌ترین دلیل باخت در رقابت میراث ناملموس است.

اهدای مجموعه‌ای کم‌نظیر از اشیای هنری، تاریخی و خانوادگی به ارزش میلیاردی توسط دکتر حسن نصیری، جراح برجسته آذربایجانی، به موزه دانشکده معماری دانشگاه هنر اسلامی تبریز، بازتابی ملی آفریده و توجه دوباره‌ای را به نقش خیرین فرهنگی در صیانت از میراث ملی جلب کرده است.

در جهانی که خشونت اغلب به محتوای مصرفی تبدیل می‌شود، رسانه‌های رسمی و حرفه‌ای می‌توانند با آگاهی‌بخشی و تحلیل ساختاری، از کالایی‌شدن رنج انسان‌ها جلوگیری کنند.