فیلم «۲۴ فریم» آخرین اثر عباس کیارستمی است؛ فیلمی که پس از درگذشت او تکمیل و منتشر شد و میتوان آن را وصیت هنری این فیلمساز بزرگ دانست.
این فیلم برخلاف آثار متعارف سینما، داستان، شخصیت یا گفتوگوی مشخصی ندارد. از ۲۴ بخش مستقل تشکیل شده که هرکدام از یک عکس یا تصویر ثابت الهام گرفتهاند و با حرکتهای بسیار ظریف جان میگیرند؛ پرندهای که پرواز میکند، برفی که آرام میبارد، موجی که به ساحل میرسد یا شاخهای که با باد تکان میخورد.
کیارستمی در این اثر مرز میان عکاسی و سینما را به چالش میکشد و پرسشی ساده اما عمیق مطرح میکند: آیا یک عکس واقعاً کاملاً ساکن است، یا زمانی پنهان در دل خود دارد که میتوان آن را آشکار کرد؟
در بیشتر قابهای فیلم، انسان حضوری ندارد. در عوض، طبیعت به شخصیت اصلی تبدیل میشود؛ درختان، پرندگان، گوزنها، برف، دریا و باد، بیآنکه داستانی روایت کنند، گذر زمان و تداوم زندگی را به نمایش میگذارند. به همین دلیل «۲۴ فریم» بیش از آنکه روایتی درباره انسان باشد، تأملی درباره خودِ جهان است؛ جهانی که حتی بدون حضور ما نیز به حرکت خود ادامه میدهد.
سبک فیلم کاملاً مینیمالیستی و نزدیک به «سینمای آهسته» است. دوربین تقریباً همیشه ثابت میماند و از تماشاگر میخواهد به جای دنبال کردن اتفاقات بزرگ، به تغییرات کوچک و تدریجی تصویر توجه کند. این تجربه، شیوه معمول تماشای فیلم را دگرگون میکند و بیننده را به تأمل و مکث دعوت میکند.
از همین رو، «۲۴ فریم» را میتوان نه فقط آخرین فیلم عباس کیارستمی، بلکه آخرین اندیشه تصویری او درباره زمان، سکوت، طبیعت و خودِ سینما دانست؛ اثری که به جای توضیح دادن جهان، تنها از ما میخواهد با دقت بیشتری به آن نگاه کنیم.
پیام آذربایجان