سرویس خبری نویسنده

در سال‌های اخیر، بحث خشونت علیه زنان بیشتر به رفتارهای آشکار، ساختاری یا اجتماعی معطوف بوده است؛ اما در دل بسیاری از خانواده‌ها، نوعی خشونت

رواج گسترده‌ی انواع پروتزها و کالاهای موسوم به زیبایی، امروز به یکی از نگرانی‌های جدی اجتماعی بدل شده است؛ پدیده‌ای که با پشتیبانی نظام سرمایه‌داری و موج‌های مد، نه‌تنها سلیقه و هویت زنان را هدف می‌گیرد، بلکه با ایجاد معیارهای کاذب زیبایی، آنان را به سمت خودفریبی، ناخرسندی از بدن و وابستگی دائمی به کالاهای ظاهرساز سوق می‌دهد.

دو استاد فلسفه با دو درس ماندگار—پرسشگری درست و سکوتِ آگاهانه—چنان تأثیری بر مسیر فکری و زندگی من گذاشتند که امروز نیز هر انتخاب و هر نگاهی را با یاد آن‌ها شکل می‌دهم؛ درس‌هایی که نشان می‌دهند فلسفه نه در کتاب‌ها، بلکه در شیوه زیستن ما جاری است.

در حالی که تکلیف باید ابزاری برای یادگیری باشد، در بسیاری از مدارس امروز به باری سنگین و بی‌هدف تبدیل شده؛ باری که نه مهارتی می‌سازد و نه به رشد کودک کمک می‌کند، بلکه صرفاً نمایش فعالیت مدرسه را تقویت می‌کند.

ترافیک تبریز تنها حاصل ازدحام خودروها نیست؛ نشانه‌ای از چالش میان اعتماد، قانون و مدیریت است.

روز کتابخوانی است و من ناگهان به روزهایی برمی‌گردم که عاشقانه‌ترین دلبستگی‌ام در زندگی «کتاب» بود…

انسان در هر برهه‌ای از عمرش می‌تواند با کسانی روبه‌رو شود که نسبتشان با ما هرچه باشد، بزرگ‌تر فامیل، همسایه‌ای مهربان، دوستی سالخورده، مربی، یا حتی یک معلم؛ اما رفتارشان بوی «مادرانگی» می‌دهد؛ همان حالت بی‌دریغ مراقبت، همان امنیت نرم که بی‌هیچ ادعایی در حضورشان احساس می‌کنیم.