سرویس خبری یادداشت

فیلم سینمایی «در آغوش درخت» برش قابل تأملی از زندگی یک خانواده ایرانی را نشان می‌دهد. برشی که تفاوت بین حقیقت و واقعیت را به تصویر می‌کشد. واقعیت ماجرا این است که کیمیا، مادر جوان یک خانواده‌ی خوشبخت از روزی به خصوص…

مدتها بود به دیدن هیچ نمایشی نرفته بودم. انگار در پیچ و خم مسیرهایی که در چند سال اخیر برای پیمودن انتخاب کرده بودم، هیچ راهی به تئاتر ختم نمی‌شد.
عاقبت، نمایش مستخدم ماشینی از هارولد پینتر به کارگردانی چهره جوان تئاتر تبریز، محمد قویدل، مرا به سوی تماشای دوباره تئاتر کشاند؛ در سالن قبه زرین، تئاتر شهر تبریز.

صحبت بر سر عروسک است، «قولچاق» خودمان. فیلمی ارزشمند و آبرومند که تلخی هم‌جواری عبارت «آخرین ساخته» در کنار نام کارگردان، اصغر یوسفی‌نژاد، رابطه‌ی مستقیمی با میزان شناخت شخصیت هنری و حرفه‌ای‌اش دارد و حسرت کم شدن سایه‌اش از سر سینمای تبریز غم انگیز است.

سختی حقیقت زندگی است؛ ما چه بخواهیم و چه نخواهیم باید با واقعیت زندگی روبرو شویم. واقعیت های زندگی چه مثبت و چه منفی انسان را به چالش می کشد …

بی‌بدن اثری است که گویا سازندگان آن به امید ستارگان فیلم و حواشی بالقوه و بالفعل کار، که لاجرم مخاطب را پای تماشای آن می‌نشاند، وسواس خاصی برام قوام آن به خرج نداده‌اند. این فیلم توانسته واقعه‌ای که در روزگاری نه چندان دور، در این جامعه رخ داده را به تصویر کشیده و در تاریخ ماندگار کند…