سرویس خبری یادداشت

در همایش توسعه صادرات غیرنفتی در تبریز باید به راهکارهای صادرات قالی پرداخت شود.

شهرک­ ها در کنار مزایایی که به ساکنین خود عرضه می ­کنند، اما فقدان صوت و نواهای دینی که تنیده در بافت سنتی شهر است در آن به خوبی احساس می ­شود که خود سبب ایجاد نوعی خلأ معنوی و هویتی می­ گردد.

امروزه مرتباً شاهد اتفاقات بدیعی در مدارس هستیم که به هیچ طریقی نمی‌توان هضمشان نمود؛ هر روز یک مراسم و یک داستان جدید که هدفی جز ترویج روزمرگی و بیهودگی و هزینه تراشی ندارند. در شرح مصیبت نامه هر یک از این برنامه‌ها می‌توان ساعت‌ها سخن گفت و ابراز تاسف کرد، چرا که از سویی باعث تنزل شأن سیستم آموزش و پرورش می‌شوند و از دیگر سو سودی به حال هیچکس جز بازار مصرف ندارند.

چهار سال قبل، در بامداد 10 آبان ماه 1399، محمد محمدپور، شریف ترین مدیرکل تاریخ فرهنگ و ارشاد اسلامی آذربایجان شرقی، از میان ما رفت و ما همچنان، در حسرت جای خالی او و امید به تکثیر نسل چنین مدیرانی روزگار می گذرانیم،

ارتقای وضعیت زنان روستایی، می‌تواند به توسعه پایدار کمک کند. در ایران فعالان زنان توجهی به وضعیت زنان روستایی نداشته‌اند و آنان نیز وسیله‌ای برای گفتن از مسائل خود در اختیار ندارند. این حوزه کاملا برای فعالان زنان ناشناخته‌ است…

بازار تاریخی تبریز، یکی از بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین بازارهای سرپوشیده در ایران و حتی در جهان است. این بازار به عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز تجاری و فرهنگی کشور، از دیرباز محلی برای داد و ستد، تبادل فرهنگ و هنر و همچنین اجتماع مردم بوده است. با معماری خاص و چشم‌نواز خود، این بازار توانسته است هویت فرهنگی و اقتصادی تبریز را حفظ کند و به عنوان یکی از آثار ملی ایران ثبت شود. در حال حاضر نیز مرمت این بازار به منظور حفظ اصالت و ماندگاری ساختار آن، توجه به جزئیات معماری اصیل و همچنین بهبود زیرساخت‌های لازم برای استفاده مدرن از آن توسط سازمانهای ذیربط و به ویژه شهرداری منطقه 8 تبریز صورت می‌گیرد.

اگرچه می‌توان گفت در عرف فرهنگ ایرانی همواره به کمتر خندیدن زنان تأکید شده، اما با نگاهی دقیقتر می‌توانیم بگوییم خنده به طور کلی و نه تنها برای زنان، فعلی است که خط و مرزهایی برای آن ترسیم شده و خنده در حد لودگی در فرهنگ ما پسندیده نبوده است…

پیش از ظهور شبکه‌های اجتماعی، بلاگر به کسانی گفته می‌شد که وبلاگ شخصی داشتند و معمولاً روزانه در آن تولید محتوای متنی می کردند. وبلاگ‌ها موضوعات مختلفی داشتند؛ معرفی فیلم و کتاب، خاطره نویسی، طنز و سرگرمی، مطالب تاریخی، سفرنامه، آشپزی و… بستر مناسبی بود که هر کسی که حرفی برای گفتن داشت، بدون تشریفات راهیابی به رسانه‌ها می‌توانست ارائه کند و به فراخور جذابیت و مفید بودن مطالبش، خوانندگانی داشت که بهره‌مند می‌شدند و تبادل نظر می‌کردند. اما با ظهور گوشی‌های هوشمند و بعد، اینستاگرام و برنامه‌های مشابه، هم تعداد بلاگرها بیشتر شد، هم حوزه‌هایشان متنوع‌تر و مخاطبانشان بیشتر. بیشترین این بلاگرها را هم بلاگرهای حوزه روزمرگی! تشکیل می‌دهند؛ یعنی حوزه‌ای که در مورد همه چیز تولید محتوا می‌کند.

تربیت جنسی از دشوارترین و حساس‌ترین تربیت‌ها محسوب می‌شود که اندک اشتباه و غلطی در آن ممکن است کودکان را به وادی فساد بکشاند. بسیاری از دشواری‌های جنسی، روانی و اجتماعی بزرگسالی، ریشه در دوران کودکی دارد. والدین در مورد تربیت جنسی کودکان‌شان بیشترین مسئولیت را بر عهده دارند اما گاهی در این مورد نقش خود را چنانکه باید و شاید ایفا نمی‌کنند، چرا که می‌پندارند آگاهی فرزندان‌شان نسبت به مسائل جنسی باعث گمراهی آنها خواهد شد و از طرف دیگر حجب و حیا و شرم والدین نیز مانع ارائه‌ی اطلاعات جنسی به فرزندان می‌شود.

موسیقی در ادوار مختلف تاریخ ایران، به عناوین و دلایل مختلف، مسیری پر از محرومیت‌ها و ممنوعیت‌ها را پیموده و بدیهی است که در اثر این محرومیت‌ها زنان بسیار کمتر به موسیقی بپردازند. به عبارتی در طول تاریخ هنر ایران، نواختن ساز و خوانندگی به‌طور عموم پیشه‌ای مردانه بوده است و اگر نوع نگاه فرهنگ ایرانی به موسیقی‌دانان و موسیقی‌نوازان و آوازخوانان  را نیز در نظر بگیریم، در می‌یابیم که پرداختن زنان به موسیقی تا چه اندازه موضوعی مسأله‌دار و ممنوعه محسوب می‌گشته است.