سرویس خبری تبریز

وقتی به اشعار شهریار شاعر دلها، سید محمدحسین بهجت تبریزی، فکر می‌کنم، اولین چیزی که به ذهنم می‌آید، گستره‌ی وسیع احساسات و مضامینی است که او در اشعارش به تصویر کشیده؛ از عشق به ایران و زیبایی‌های بی‌بدیع طبیعت گرفته تا ارادت خالصانه و وصف‌ناپذیرش به ساحت قدسی اهل بیت (ع) و خاندان پیامبر. اما در میان این دریای بیکران، اشعار مذهبی او، گویی بند نافی است که جان و روح ما را به معنویت و باورهای عمیق شیعی پیوند می‌زند.

شعر محمدحسین شهریار، تنها در کتاب‌ها نماند؛ از کافه‌های قدیمی تهران تا رادیو تبریز، از دل آواز ایرانی تا نغمه‌های موسیقی عاشیقی، شعر او راه خودش را به موسیقی باز کرد. شهریار فقط شاعر نبود؛ صدای دلِ مردم بود که موسیقیدان‌ها هم شنیدند.

مخترع و نوآور جوان تبریزی با اختراع «کلاه هوشمند آتش‌نشانی مجهز به نمایشگر هدآپ و تحلیل علایم حیاتی مبتنی بر هوش مصنوعی» مدال طلای فستیوال بین‌المللی اختراعات سیلیکون‌ ولی آمریکا را کسب کرد.

چراغ نمایش اوشاق (بچه) نوشته نغمه ثمینی و ترجمه آیدین سرداری‌نیا، به کارگردانی علی‌اکبر عطاردی، در شامگاه پنجشنبه ۲۰ شهریور به طور نمادین توسط مدیر کل اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی استان، روشن شد. این نمایش هر شب ساعت ۲۰ در پلاتو استاد مقبلی (مجتمع فرهنگی و هنری ۲۹ بهمن تبریز) روی صحنه می‌رود.

ورود شمار قابل توجهی از شهروندان عراقی به تبریز، به‌ویژه برای تحصیل، نگاه‌ها را متوجه این پدیده کرده است. شهری که تاریخی طولانی در تجارت و تعاملات فرهنگی دارد، اکنون با پرسشی جدی روبه‌روست: آیا این موج تازه مهاجرت فرصتی برای رشد و رونق است یا تهدیدی برای منابع و هویت شهری؟