تاریخ از دفاع جانانه یِ ۱۲ روزه ایران در مقابل تجاوزِ آشكارِ رژیم جعلی و آن مهلکه یِ دشوار عبور نخواهد کرد، تجاوز كريهي كه از منطقِ جنگل هم فراتر رفت و حجمِ كينه توزي و سقوطِ پایینترین سطحِ اخلاق را به نمايش گذاشت!
آشفتگی ها، نگرانی ها، دلگیری ها و پریشانی ها در آن صبحِ غريب و تاريكِ ، جاي خود را خيلي زود به غرور و غيرتِ ايراني داد،
مگر نه اینکه جمهوری اسلامی یک نظام اعتقادی_تمدنی است نه صرفأ سیاسی! و ما میراث دارانِ اين تمدنِ بزرگيم؟
مگر نه اينكه ایران از هر حیث کشور دیگریست و با هیچ کشوری قابل مقایسه نیست!
مگر نه این است که اذربایجان سرِ ايران و تبريز قلبِ اذربايجان است! بلند باید شد کاری باید کرد راهی باید ساخت!
اين را شنيديد؟ كه وقتی دشمن آهنگ جنگ کرد، آن که از قبیله ی جهل بود و هول و تیرگی؛ مغول!!
ما از تبار دانایی، امید و زندگی؛ او دست از خون ناشسته، دیدی به تدبیر ما تعلیم دید و تادیب شد؟
چندان که گویی نبوده است هرگز پیش از این!
یا این یکی را بشنوو!!!
آخرین کسی که به ایران حمله کرد در پایان مثل موشي از سوراخ بیرون کشیده شد و چوون کفتاري حلق آویز شد!
مگر نه اينست كه ایران از پای نمی اُفتد و چوون ققنوس از خاکسترِ خود بر می خیزد!!؟
اینجا همه چیز فرق دارد، اینجا «بحران» عالیتریت صفات انسانها رو شکوفا میکند! بلی درست شنیدید!
جنگ به جایِ واگرایی اجتماعی تبديل به عاملی برایِ تقویت همدلی و اتحاد شد، آن اتحادِ مقدس.
صف بندي ملي در برابر تهدیدِ خارجی، تجلی انسجامِ اجتماعی در عمل، که اعتقاد دارم این دستاورد عظیم باید به قاعده ای برای زیست اجتماعی بدل شود،
یک پیروزی تمام عيارِ فرهنگي و اجتماعي که هم افتخار آمیز بود و هم عبرت آمیز که تصمیم گیران کشور باید (این باید از سنخِ ضرورت است) به اين درجه از حس ايران دوستي پاسخی متناسب و متقابل داده و با چنگ و دندان با تصمیمات سنجیده از این سرمایه نوظهور و ارزشمند دفاع نمایند که این انسجام اجتماعی صرفأ در میدان جنگ نمانَد و در ساختارهای تصمیم گیری، در عدالت توزیعی، در رسانه ملی و در تمام سیاست گذاری های فرهنگی و اجتماعی خود را نشان دهد،
شرایطِ پایدار خدمات رسانی در شهر، نشان از اطمینان و اعتماد مردم به عملکرد میدانی نیروهای مسلح و همينطور تصمیماتِ کلان مسئولان سیاسی_نظامی بود
نه خبری از غارت بود نه صف!
نه خبري از حمله به فروشگاهها و داروهانه ها و نه جمع کردن آذوقه که در بحران های پیش پا افتاده در سرتاسر دنیا خیلی رایج هست
شهرِ من تبریز مدام آماج حمله بود اما بقول عزیزی، ان حجم از حملات و ان آتش عظیمِ صبح و شب، در برابر شکوه و عظمت این شهر، خُرد و بي مايه مي نمود و بيشتر به ترقه بازي مي ماند!
اما همه اين اتفاقات ، اهمیت لزومِ تقويت حافظه یِ تاریخی و سوادِ تاريخي را بیش از پیش آشکار مینماید، بازخوانی تاریخِ پرفرازو فرودِ اين کهنه دیار امروزه مثل یک اورژانسِ اجتماعی_رسانه ای است
باید تاریخ خواند و فهمید که تبریز اين ميراثِ مشتركِ بشريت ، چه چه روزهای مهیب تر از این را سپری کرده و همچنان با شكوه و استوار سرپا ايستاده است
شهر تبریز است و پیرِ روزگار
سرگذشت او بهین آموزگار
زهرا بی شک