در مسیر پاسداشت مفاخر تبریز و در آستانه برگزاری همایش «زندهنامان»، معرفی چهرههایی که نام این شهر را در عرصههای ملی و بینالمللی بلندآوازه کردهاند، ضرورتی فرهنگی است. علیرضا زریندست، از پیشگامان و چهرههای اثرگذار فیلمبرداری سینمای ایران، یکی از همین نامهاست؛ هنرمندی که دههها پشت دوربین ایستاد تا تصویر، زبان اندیشه و احساس شود.
تولد یک نگاه سینمایی از تبریز
علیرضا زریندست متولد سال ۱۳۲۴ در تبریز است؛ شهری که ریشههای عمیق فرهنگیاش همواره خاستگاه هنر و اندیشه بوده است. او فعالیت حرفهای خود را از سال ۱۳۴۶ آغاز کرد؛ دورانی که سینمای ایران در حال شکلگیری هویت مستقل خود بود و فیلمبرداری، نقشی تعیینکننده در جان گرفتن روایتها داشت.
پشت دوربین، فراتر از یک تکنسین
زریندست خیلی زود نشان داد که فیلمبرداری برای او صرفاً یک مهارت فنی نیست. نگاه دقیق به نور، ترکیببندی و حرکت دوربین، باعث شد آثارش امضای بصری مشخصی پیدا کنند. او از جمله فیلمبردارانی است که تصویر را در خدمت روایت میدانست، نه زینتی جدا از داستان.
افتخاراتی که از دل تجربه برخاست
حاصل سالها تجربه و خلاقیت، حضور موفق زریندست در جشنوارههای معتبر داخلی و بینالمللی بود. دریافت سیمرغ بلورین بهترین فیلمبرداری برای فیلمهای «سرو زیر آب» در سیوششمین جشنواره فیلم فجر و «سینما متروپل» در چهلویکمین دوره این جشنواره، تنها بخشی از کارنامه درخشان اوست.
همچنین کسب تندیس حافظ بهترین دستاورد فنی برای سریال «شبکه مخفی زنان»، بار دیگر جایگاه او را بهعنوان یکی از ستونهای فنی تصویر در سینما و تلویزیون ایران تثبیت کرد.
از سینما تا تلویزیون؛ تنوع در روایت تصویری
کارنامه علیرضا زریندست، گستره متنوعی از آثار سینمایی و تلویزیونی را دربرمیگیرد. آثاری چون شبکه مخفی زنان، آهو، فصل ماهی سفید، خون شد، مشت آخر، تیغ و ترمه، صبحانه برای دو نفر و جشن دلتنگی نشان میدهد که او در ژانرها و فضاهای مختلف، همواره به کیفیت تصویر وفادار مانده است.زندهنامی که تصویرش ماندگار شدعلیرضا زریندست را باید از جمله هنرمندانی دانست که بیهیاهو، اما ماندگار، بر تاریخ تصویری سینمای ایران اثر گذاشتند. تجلیل از چنین چهرههایی در همایش «زندهنامان»، نه فقط ادای احترام به یک هنرمند، بلکه یادآوری این حقیقت است که تبریز، همچنان خاستگاه نگاههای بزرگ و ماندگار در فرهنگ و هنر ایران است.