سرویس خبری دلنوشته

شهریور ۱۳۷۶ بود، بعد از گرفتن دیپلم و مشخص شدن قبولیم در دانشگاه، در میدان ساعت آقای شفایی رو دیدم،مرحوم شفایی را من از سال‌ها قبل می شناختم. 

جنگ دردهایمان را بزرگ‌تر می‌کند…

گاهی باید پشت سرمان را نگاه کنیم و اسامی کسانی را که گلهایی سر راهمان کاشتند نیم نگاهی بکنیم و قدردان محبت‌هایی که از سر بی‌ریایی نثارمان نمودند باشیم…

باران می‌بارد تا سیراب کند رودخانه‌ها و دریاها را…

نوشتن…
خواندن…
شعر…
بهانه خوبی است برای بیان حرفهایم…

از طبیعت همیشه درس زندگی یاد گرفته‌ام …

اصلا اسفند ماه عجیبی است؛ پر سر و صداترین ماه سال …