سرویس خبری پروین بابایی

بحث مهریه در ایران امروز بیش از آنکه به خود مهریه مربوط باشد، به شکاف‌های قانونی در ساختار ازدواج برمی‌گردد؛ شکاف‌هایی که باعث شده این نهاد سنتی نقشی فراتر از کارکرد اصلی‌اش بگیرد و به تنها ابزار جبران محدودیت‌های حقوقی زنان تبدیل شود.

معلولیت نامرئی واقعیتی است که در ظاهر دیده نمی‌شود، اما هر روز بر زندگی افراد اثر می‌گذارد؛ وضعیتی که به‌دلیل پنهان بودنش اغلب جدی گرفته نمی‌شود و همین نادیده‌ماندن، چالش اصلی میلیون‌ها فردی است که با محدودیت‌های خاموش اما واقعی زندگی می‌کنند.

فال در زندگی امروز دیگر یک بازی پیش‌بینی ساده نیست؛ به آیینی روزمره و ابزاری فرهنگی بدل شده که بسیاری برای مدیریت اضطراب، سامان‌دادن به روزشان و بازتاب‌دادن هویت شخصی از آن کمک می‌گیرند؛ از چک‌کردن فال روزانه در گوشی گرفته تا کارت‌های تاروت و لایوهای فال‌گیری، همه نشان می‌دهند که فال در دل سبک زندگی مدرن جا خوش کرده است.

پدیده تازه‌ای در موسیقی ایران شکل گرفته؛ کنسرت‌هایی که نه بر دوش هنر، بلکه بر شانه شهرت می‌ایستند، جایی که «نام خانوادگی» و «اقتصاد توجه» مهم‌تر از کیفیت اجرا عمل می‌کنند.

در سال‌های اخیر، بحث خشونت علیه زنان بیشتر به رفتارهای آشکار، ساختاری یا اجتماعی معطوف بوده است؛ اما در دل بسیاری از خانواده‌ها، نوعی خشونت

دو استاد فلسفه با دو درس ماندگار—پرسشگری درست و سکوتِ آگاهانه—چنان تأثیری بر مسیر فکری و زندگی من گذاشتند که امروز نیز هر انتخاب و هر نگاهی را با یاد آن‌ها شکل می‌دهم؛ درس‌هایی که نشان می‌دهند فلسفه نه در کتاب‌ها، بلکه در شیوه زیستن ما جاری است.

در حالی که تکلیف باید ابزاری برای یادگیری باشد، در بسیاری از مدارس امروز به باری سنگین و بی‌هدف تبدیل شده؛ باری که نه مهارتی می‌سازد و نه به رشد کودک کمک می‌کند، بلکه صرفاً نمایش فعالیت مدرسه را تقویت می‌کند.

روز کتابخوانی است و من ناگهان به روزهایی برمی‌گردم که عاشقانه‌ترین دلبستگی‌ام در زندگی «کتاب» بود…

انسان در هر برهه‌ای از عمرش می‌تواند با کسانی روبه‌رو شود که نسبتشان با ما هرچه باشد، بزرگ‌تر فامیل، همسایه‌ای مهربان، دوستی سالخورده، مربی، یا حتی یک معلم؛ اما رفتارشان بوی «مادرانگی» می‌دهد؛ همان حالت بی‌دریغ مراقبت، همان امنیت نرم که بی‌هیچ ادعایی در حضورشان احساس می‌کنیم.