سرویس خبری دلنوشته

وقتی از ایران دورم و می‌دانم فردا تاسوعاست، و چند سالی است که این روز را در ایران نبوده‌ام، دلم تنگ می‌شود. تمام روزهای محرمِ بچگی‌ام یادم می‌افتد. شب‌هایی که دمِ درِ خانه زیراندازی پهن می‌کردیم و با همسایه‌ها می‌نشستیم تا دسته‌های عزاداری بیایند و عبور کنند…

امسال هفت‌سین را خیلی زودتر چیدم؛ آن هم با دو تا سبزه…

نبودن‌هایی هست که هیچ بودنی جبرانشان نمی‌کند و آدم‌هایی هستند که هرگز تکرار نمی‌شوند؛ و تو برای من آنگونه بودی، پدربزرگ…

پدر، مهربان‌ترین سایه‌بان زندگی‌ ما بود. دانشی بود بی‌کران که در گستره‌ی تاریخ می‌درخشید، و قلبی که ‌وسعتش چون دریا بود…

شب بود و ماه و اختر و شمع و من و خیال…

چقدر خسته‌ایم…

قطعا هیچ‌ یک ازما نمی‌توانیم گلوله برفی که از دوستان و هم‌سالانمان خورده‌ایم…

روز کتابخوانی است و من ناگهان به روزهایی برمی‌گردم که عاشقانه‌ترین دلبستگی‌ام در زندگی «کتاب» بود…

در میان شاهکارهای ادبیات معاصر ایران، شعر «حیدربابا» سیدمحمدحسین شهریار جایگاهی منحصربه‌فرد دارد؛ شعری که نه تنها در دل آذربایجان، بلکه در سراسر ایران، از خانه‌های روستایی تا سالن‌های دانشگاهی، از مراسم عزاداری تا جشن‌های نوروزی، خوانده و بازخوانی می‌شود. این اثر، فراتر از یک منظومه عاشقانه یا عرفانی، یک پدیده فرهنگیاجتماعی است که ریشه در هویت جمعی، حافظه تاریخی و احساسات عمیق انسانی دارد. شهریار در «حیدربابا» نه تنها شاعر است، بلکه مردم‌نگار، تاریخ‌نگار احساسات، و صدای خفته‌ی نسل‌ها است. صدایی که از دل خاک، از زیر باران کوهستان، از میان اشک مادران و خنده‌ی کودکان بی‌گناه بلند می‌شود تا به ما یادآوری کند: انسان، پیش از هر چیز، انسان است.

شهریور 1376 بود، بعد از گرفتن ديپلم و مشخص شدن قبوليم در دانشگاه، در میدان ساعت آقای شفایی رو دیدم،مرحوم شفایی را من از سال‌ها قبل می شناختم.