سرویس خبری فرهنگ و هنر

هفتم مهرماه، روز بزرگداشت شمس تبریزی است؛ مردی که نه تنها مولانا را متحول کرد، بلکه فهم ما از عشق، عرفان و حضور را نیز زیر و رو ساخت. او آمد، نوری در دل زمان افکند و بی‌صدا رفت… بی‌آنکه کسی بداند کجاست، اما همه جا هست.

۵ مهر، سالروز تولد سرور لاهیجانی است؛ شاعر، معلم و یکی از پیشگامان جنبش زنان ایران که از دل فرهنگ و ادب گیلان برخاست و با اندیشه و قلمش رد پایی ماندگار در تاریخ اجتماعی و ادبیات معاصر ایران بر جای گذاشت.

نمایش «اوشاق»، نوشته‌ی درخشان نغمه ثمینی، این روزها در تبریز به کارگردانی علی عطاردی روی صحنه رفته است. نخستین تجربه‌ی عطاردی در مقام کارگردان، انتخابی جسورانه است؛ چرا که متن ثمینی، متنی ساده و روایی نیست، بلکه به‌واسطه‌ی چندلایه بودن مضمون و زبان، جسارت و دقت ویژه‌ای در اجرا می‌طلبد. در کنار این، ترجمه‌ی بی‌نقص آیدین سرداری‌نیا به زبان ترکی، فضایی تازه و بومی به اثر بخشیده و تماشاگر ترک‌زبان را بدون واسطه درگیر جهان نمایش می‌کند.

در میان انبوه داستان‌ها، افسانه‌ها و اسطوره‌هایی که قهرمانانش دوردست‌اند، دلی دومرول ملموس‌تر و انسانی‌است. قابل فهم‌تر است، الهه نیست، قهرمان نیست، ضد قهرمان نیست، نه بد هست نه خوب، نه سیاه هست نه سفید. انسانی است میان غرور و بلاهت، میان شور و ترس، میان خشم و پرسشگری. و اتفاقا خوبی نقش اول به همین است.

بمناسبت هفته دفاع مقدس و در راستای ترویج فرهنگ ایثار و مطالعه، مسابقه کتابخوانی از کتاب «من زنده‌ام» در آذربایجان‌شرقی برگزار می شود.

بیش از پنجاه سال از مرگ پیکاسو می‌گذرد و همچنان یکی از تأثیرگذارترین و بحث‌برانگیزترین هنرمندان قرن بیستم باقی مانده است، اما هم‌زمان پرسشی درمورد پیکاسو مطرح است: آیا باید او را به‌خاطر رفتارهای زن‌ستیز و استعماری‌اش، از نو ارزیابی کرد؟

قصه مردی که با پاهایش رویا می‌کشدقصه‌ی رحیم عظیمی پر از درس‌ها و الهام است. او به ما نشان می‌دهد که حتی وقتی زندگی درها را می‌بندد، همیشه می‌توان مسیر تازه‌ای گشود و راهی نو پیش گرفت.
در دل کوچه‌های تبریز، هنرمندی زندگی می‌کند که قصه‌اش سرشار از شجاعت است. «رحیم عظیمی» معروف به «پانگار»، مردی که حادثه‌ای سخت دستانش را گرفت، اما توانست پاهایش را به قلمی جادویی بدل کند. او نه‌تنها در برابر سرنوشت تسلیم نشد، بلکه با هنر مینیاتور، پیام امید و ایمان را به جهانیان مخابره کرد.