سرویس خبری پاییز، پروانه ، آنیتا سرتیبی، نابینا،

از همان کودکی دوست داشت آموزگار شود. می‌خواست چراغ راه هم‌مسیرهای نابینایش باشد. زمانی که خودش دانش‌آموز بود، او را که تنها دختر نابینای ده بود، در مدرسه‌ی کم‌امکانات روستا نمی‌پذیرفتند. اهالی ده، دختران را بدقدم می‌دانستند و معتقد بودند دختری که نابیناست، نگون‌بخت و تاریک است. این‌گونه بود که هیچ‌وقت هم‌بازی و رفیقی جز عروسک‌هایش نداشت.