با انتشار آخرین گزارش مرکز آمار ایران از الگوی سفرهای خانوارهای ایرانی در تابستان ۱۴۰۴، واقعیت تلخی برای استان آذربایجان شرقی آشکار می‌شود. در حالی که استان‌هایی نظیر مازندران، گیلان و خراسان رضوی با بهره‌گیری از ظرفیت‌های طبیعی و مذهبی، سهم بزرگی از سفرهای تابستانی را از آن خود کرده‌اند، آذربایجان شرقی و به‌ویژه قطب فرهنگی و اقتصادی منطقه، تبریز، در حاشیه مقاصد اصلی سفر قرار گرفته است.
آذربایجان شرقی با برخورداری از میراث فرهنگی بی‌بدیل، بافت تاریخی منحصربه‌فرد، موقعیت استراتژیک در مسیر ترانزیتی و تنوع اقلیمی، پتانسیل آن را دارد که نه تنها در فهرست 10 استان برتر سفرهای بدون اقامت شبانه، بلکه در صدر مقاصد سفرهای با اقامت شبانه و گردشگری تجملاتی نیز قرار گیرد.
اما پرسش اساسی اینجاست: چرا با وجود این همه ظرفیت، گردشگر داخلی همچنان تبریز را به عنوان مقصد اصلی انتخاب نمی‌کند؟ آیا ضعف در زیرساخت‌های اقامتی، نبود مدیریت یکپارچه گردشگری و یا عدم توجه به بازاریابی هوشمندانه باعث شده تا این استان، فرصت‌های اقتصادی ارزشمندی را از دست بدهد؟
کاهش سهم آذربایجان شرقی در سبد سفرهای بومی، تنها یک آمار نیست، بلکه زنگ خطری برای اقتصاد گردشگری منطقه است. اگر مدیریت شهری و مسئولان ذی‌ربط، توجه ویژه‌ای به توسعه صنعت گردشگری، بهبود کیفیت خدمات رفاهی و تقویت هویت گردشگری تبریز معطوف نکنند، این استان همچنان در نقش «گذرگاه» باقی خواهد ماند، در حالی که باید نقش «مقصد» را ایفا کند.
معصومه شکوهی