سرویس خبری نویسنده

کفش تبریز کیفیت و تجربه دارد، اما هنوز آن‌چنان که باید دیده نمی‌شود. چرا محصولی با این پشتوانه، همچنان در بازار داخلی و جهانی جایگاه شایسته خود را پیدا نکرده است؟

در شعر شهریار، زنان کمتر با ظاهر و ویژگی‌های بیرونی و بیشتر با نقش و احساسی که در زندگی اطرافیان خود می‌آفرینند، به یاد می‌مانند؛ زنانی که در خانه، روستا و خانواده، حضوری گرم و مراقب دارند و حتی پس از مرگ نیز در خاطره و جهان عاطفی شاعر به زندگی ادامه می‌دهند.

کاهش مطالعه را نمی‌توان صرفاً با کم‌شدن تعداد کتاب‌های چاپی سنجید؛ فضای دیجیتال، در کنار چالش‌های تمرکز، شیوه دسترسی، مطالعه و تعامل با محتوا را نیز تغییر داده و شکل‌های تازه‌ای از کتاب‌خوانی و یادگیری ایجاد کرده است.

فریبا وفی از دل اتفاق‌های کوچک و زندگی‌های معمولی، داستان‌هایی می‌سازد که سادگی زبانشان هرگز به معنای سادگی شخصیت‌ها و جهان درونی آنها نیست.

زنان مجرد شاغل، برخلاف تصور رایج، نه‌تنها مسئولیت کمتری ندارند، بلکه گاهی به دلیل استقلال مالی و نداشتن همسر، با انتظارات بیشتری از سوی خانواده و محیط کار روبه‌رو می‌شوند.

گلی ترقی از آن دست نویسندگانی است که از دل خاطره و زندگی روزمره، تصویری از تهران و آدم‌هایش می‌سازد؛ آدم‌هایی که میان گذشته و حال، ماندن و رفتن و خاطره و فراموشی معلق‌اند.

منیرو روانی‌پور در داستان‌هایش با تکیه بر شناخت عمیق از فرهنگ و اسطوره‌های جنوب، جهانی زنانه و سرشار از رنج، آگاهی و مقاومت می‌سازد؛ جهانی که در آن سکوت زنان نه نشانه ناآگاهی، بلکه گاه شکلی از مقاومت است.

گاهی برای پیدا کردن جای خودمان، بیش از آنکه به توضیح و چانه‌زنی نیاز داشته باشیم، به شناخت موقعیت و یک اقدام به‌موقع نیاز داریم؛ همان چند قدم سریع‌تر که می‌تواند مسیر را تغییر دهد.

خاموشی‌های روزانه در مرکز تجاری تبریز، کاسبان و شهروندان را ناچار به استفاده گسترده از ژنراتورهای بنزینی کرده؛ موتورهایی که هم‌زمان با تأمین برق مغازه‌ها، دود، گرما و آلودگی صوتی را به بازار و پیاده‌راه‌های پرتردد شهر تحمیل کرده‌اند.

گاهی وسط ساده‌ترین کارهای روزمره، ناگهان از خودمان می‌پرسیم با ساعت‌هایی که گذشته‌اند چه کرده‌ایم؛ پرسشی که این‌بار میان خلال‌های سیب‌زمینی، روغن داغ و فکرهایی که به یاد نمی‌آیند، سراغ راوی آمده است.