سرویس خبری یادداشت

شهناز خلیلی ایرندگانی از آن دست زنان بی‌ادعا و بلندهمت بود که عمر خود را در آفرینش طرح‌هایی صرف کرد که ریشه در تاریخ و دل در هنر داشت. بانویی از دیار بلوچستان که جان به جان سوزن‌دوزی بخشید و خود در دل تار و پود این هنر ماندگار شد.

بیست‌وهشتم شهریور، سالروز درگذشت دکتر طلعت بصاری است؛ نویسنده، پژوهشگر و استاد دانشگاه که زندگی‌اش را وقف خوانش زنانه شاهنامه و تقویت نقش زنان در عرصه‌ علم، فرهنگ و آموزش کرد. او نخستین زنی بود که در ایران به مقام معاونت دانشگاه رسید.

بيست و هشتم شهريور، سالروز تولد نويسنده‌اي است که در مسير داستان‌نويسي معاصر ايران، حضوري پررنگ اما بي‌حاشيه داشته است. بهناز علي‌پور گسگري با روايت‌هاي دقيق و ساختارمند، نگاهي زنانه و انساني به جهان داستان داشته و در کنار نوشتن، پژوهش، آموزش و نقد ادبي را نيز دنبال کرده است.

حقوق شهروندی به مثابه مفهومی بنیادین در حیات جمعی بشر، ریشه در تاریخ پر فراز و نشیب جوامع انسانی دارد و امروزه به عنوان یکی از اساسی‌ترین ارکان دولت‌های مدرن شناخته می‌شود. درک دقیق و عمیق از این مفهوم مستلزم آن است که نه تنها به تاریخچه و سیر تحول آن پرداخته شود بلکه ابعاد گوناگون آن در عرصه‌های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی نیز مورد واکاوی قرار گیرد.

ثمینه باغچه‌بان، نویسنده، آموزگار ناشنوایان و یکی از چهره‌های ماندگار فرهنگ کودک ایران، در سن ۹۷ سالگی درگذشت. زندگی او سرشار از خدمت به کودکان، تلاش برای عدالت آموزشی و هنر بود؛ میراثی که صدها کودک و خانواده را در سراسر ایران روشن کرد.

وقتی به اشعار شهریار شاعر دلها، سید محمدحسین بهجت تبریزی، فکر می‌کنم، اولین چیزی که به ذهنم می‌آید، گستره‌ی وسیع احساسات و مضامینی است که او در اشعارش به تصویر کشیده؛ از عشق به ایران و زیبایی‌های بی‌بدیع طبیعت گرفته تا ارادت خالصانه و وصف‌ناپذیرش به ساحت قدسی اهل بیت (ع) و خاندان پیامبر. اما در میان این دریای بیکران، اشعار مذهبی او، گویی بند نافی است که جان و روح ما را به معنویت و باورهای عمیق شیعی پیوند می‌زند.

در استایل، همیشه چیزی فراتر از ظاهر وجود دارد. چیزی که نه فقط دیده می‌شود، بلکه احساس می‌شود. ممکن است یک کت و شلوار گران‌قیمت یا پیراهنی با طراحی خاص و لاکچری توجه را جلب کند، اما بدون یک کفش باکیفیت، تمیز و متناسب، همه‌ آن زیبایی در هوا معلق می‌ماند؛ بی‌ریشه، بی‌وزن، بی‌اثر.

شعر محمدحسین شهریار، تنها در کتاب‌ها نماند؛ از کافه‌های قدیمی تهران تا رادیو تبریز، از دل آواز ایرانی تا نغمه‌های موسیقی عاشیقی، شعر او راه خودش را به موسیقی باز کرد. شهریار فقط شاعر نبود؛ صدای دلِ مردم بود که موسیقیدان‌ها هم شنیدند.

اگر از اعضای یک جامعه آماری ناشناخته بخواهید فهرستی از خبرنگاران مشهور جهان را برای‌تان ردیف کنند احتمالا در بین نام‌های معدودی که به ذهن آنها خطور می‌کند، نام «اوریانا فالاچی» بارها تکرار خواهدشد. خبرنگاری که نه به دلیل حضور مداوم در رسانه‌ها که به سبب گفت‌وگوی بدون لکنت زبان و البته به دور از ملاحظات مرسوم رسانه‌ای با چهره‌های تاریخ‌ساز عصرخود، شهرت جهانی دارد.