سرویس خبری معصومه شکوهی

آلودگی هوای تبریز دیگر یک بحران فصلی یا دغدغه محیط‌زیستی نیست؛ سوزاندن مازوت در نیروگاه‌ها و صنایع اطراف شهر، زمستان‌ها را به تهدیدی مستقیم برای سلامت شهروندان بدل کرده و مطالبه‌ی «آسمان آبی» را به خواستی حیاتی و فوری تبدیل کرده است.

در روزی که نام مادر نماد مهر و فداکاری است، نگاهی هم باید به زنانی داشت که همزمان مادر، همسر و روایتگر خستگی‌ناپذیر رویدادهای شهرند؛ بانوان خبرنگار و عکاسی که هر روز بار سنگین اطلاع‌رسانی را بر دوش می‌کشند.

در روزگاری که فضای مجازی و دغدغه‌های روزمره، فاصله‌ی انسان‌ها را با کتاب و جهان اندیشه بیشتر کرده است، هنوز هستند افرادی که با بینشی فرهنگی و دغدغه‌ای اجتماعی می‌کوشند تا کتاب را به زندگی مردم بازگردانند. «کمپین دست در دست کتاب» یکی از همین تلاش‌هاست؛ حرکتی فرهنگی که با تکیه بر مشارکت مردمی، ترویج گفت‌وگوی فکری، و نگاهی امیدبخش به آینده، در پی گسترش فرهنگ مطالعه در جامعه است.
در گفت‌وگوی پیش‌رو، با فائزه دوستدار، فعال فرهنگی و یکی از بنیان‌گذاران این کمپین، همراه می‌شویم تا از تجربه‌های او در زمینه‌ی فعالیت‌های اجتماعی، دغدغه‌های فرهنگی، و مسیری که از کتاب‌خوانی شخصی تا راه‌اندازی یک حرکت جمعی طی کرده است، بیشتر بدانیم.

«صمد چایلی» شاعر و نویسنده از فرهنگ و ادبیات

ایوب(صمد) زینالی فرید، یکی از شخصیت‌های برجسته‌ی فرهنگی شهر تبریز است که به رغم اشتغال به حرفه‌ی صنعتی، روحیه‌ی لطیف و شاعرانه‌اش ساری و جاری مانده است. این روحیه در کنار عشق به طبیعت و ذهن دغدغه‌مند باعث شده بخش قابل توجهی از وقت و انرژی خود را صرف تحقیقات گسترده‌ روستاهای آذربایجان، مردم‌شناسی، اسطوره‌شناسی و بررسی آداب و رسوم این خطه‌ی غنی بکند و عصاره‌ی آن را در قالب مقاله، کتاب، داستان و شعر در اختیار علاقه‌مندان قرار دهد.

وقتی به اشعار شهریار شاعر دلها، سید محمدحسین بهجت تبریزی، فکر می‌کنم، اولین چیزی که به ذهنم می‌آید، گستره‌ی وسیع احساسات و مضامینی است که او در اشعارش به تصویر کشیده؛ از عشق به ایران و زیبایی‌های بی‌بدیع طبیعت گرفته تا ارادت خالصانه و وصف‌ناپذیرش به ساحت قدسی اهل بیت (ع) و خاندان پیامبر. اما در میان این دریای بیکران، اشعار مذهبی او، گویی بند نافی است که جان و روح ما را به معنویت و باورهای عمیق شیعی پیوند می‌زند.

ه نام آنکه جان داد و جان گرفت…
باورش سخت است، خیلی سخت، که امروز در سوگ یاران دیرینه‌ی خود بنشینیم. ۶ شهریور بود… عصر همان روز، ساعت پنج، زنگ تلفن مریم، خواهر عزیزم و هم‌اتاقی صمیمی و دیرینه‌ی شهرزاد، به صدا درآمد. صدای گریان دریا، دختر شهرزاد، در آن سوی خط بود که با بغضی خفه، خبر تلخ کوچ ابدی شهرزاد را داد. تمام وجودمان یخ بست، بهت‌زده ماندیم، گویی زمین زیر پایمان خالی شد. شوکی بزرگ، تمام هستی‌مان را فرا گرفت. آن لحظه، دنیا در سکوت فرو رفت. چه روزهای عجیبی را گذراندیم پیش از این خبر تلخ؛ یادت هست شهرزاد، مادرمهربانت گاهی پیامک‌هایی به مریم می‌زد که از ما می‌خواست دعاگوی حالت باشیم؟ آن روزها دلشوره‌ای مبهم داشتیم، اما هرگز فکر نمی‌کردیم این دعاها، مقدمه‌ای بر وداع ابدی با تو باشد.