سرویس خبری یادداشت

در روزگاری که تحصیل برای دختران گناهی نانوشته بود و زنان صدایی در جامعه نداشتند، حفصە خان نقیب با دلی سرشار از جسارت و دلسوزی، مسیر تازه‌ای گشود. او نه‌تنها در سلیمانیه نخستین مدرسه دخترانه را بنیان گذاشت، بلکه خانه‌اش را به پناهگاه امید و آگاهی برای زنان بدل کرد؛ زنی پیشرو که بی‌نیاز از تریبون، تاریخ را با عمل نوشت.

ژانت میخائیلی، از پیشگامان تصویرگری کتاب کودک در ایران، هنرمندی بود که با طرح‌های ساده، رنگ‌های شاد و نگاهی انسانی، دنیای خیال کودکان را تصویر کرد. با وجود سال‌ها فعالیت حرفه‌ای، عمرش در گمنامی و فقدان حمایت گذشت، اما آثارش همچنان در حافظه تصویری نسل‌ها باقی مانده‌اند.

ایران درّودی، هنرمندی چندوجهی از دیار مشهد، با تابلوهای خیال‌انگیز، کارگردانی در تلویزیون، و آموزش تاریخ هنر در دانشگاه، چهره‌ای شاخص در هنر معاصر ایران بود. در آثار او، غیبت انسان به حضوری رازآلود بدل می‌شود؛ انگار که خودِ طبیعت روایت‌گر اندوه، امید و آزادی باشد.

منصوره حسینی (۱۳۰۵–۱۳۹۱) از پیشگامان نقاشی نوگرای ایران، هنرمندی بود که از دانشکده هنرهای زیبای تهران تا آکادمی رم، مسیر رشد هنری‌اش را با پشتکار و علاقه به سبک‌های نو دنبال کرد. او با بهره‌گیری هوشمندانه از اکسپرسیونیسم اروپایی و عناصر نقاشی سنتی ایرانی، آثاری خلق کرد که مورد تحسین منتقدان داخلی و بین‌المللی قرار گرفت.

چند روز پیش در ترکیه تصمیم گرفتم قورمه‌سبزی درست کنم…

چند روز پیش در جمعی نشسته بودم. زنی کنارم بود که از مدتها پیش می‌شناختمش…

گاهی جسته و گریخته به گوشمان می‌خورد که برخی نوجوانان در دورهمی‌های صمیمی با هم‌سالانشان، با زبانی آکنده از کلمات تحقیرآمیز یا رکیک شوخی می‌کنند

میان اصالت اندیشه و فنون نمایشی سخن گفتن، تفاوتی بنیادین وجود دارد؛ آنچه از دل و تجربه برمی‌خیزد، با آنچه صرفاً به مهارت‌های بیانی متکی است، فاصله‌ای عمیق دارد.