سرویس خبری یادداشت

فیلم «پوستی که در آن زندگی می‌کنم» ساخته پدرو آلمودووار، با روایتی روان‌شناختی و فلسفی، مرزهای میان بدن، هویت، قدرت و اخلاق را به چالش می‌کشد و این پرسش را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد که آیا با تغییر جسم، هویت انسان نیز دگرگون می‌شود؟

در عصر هوش مصنوعی، نرم‌افزار دیگر تنها مجموعه‌ای از کدها نیست، بلکه به سازوکاری برای شکل‌دهی به حافظه، تصمیم‌گیری و آینده تبدیل شده است. وندی هوی کیونگ چون نشان می‌دهد چگونه الگوریتم‌ها و داده‌ها فراتر از ابزارهای فنی، بر شیوه ادراک و سازمان‌دهی جهان تأثیر می‌گذارند.

تابلوی «تماشای ویترین‌ها» اثر اورت شین، با به تصویر کشیدن مکثی کوتاه مقابل یک ویترین، نشان می‌دهد که در جهان مدرن، میل به تملک پیش از خرید و از دلِ نگاه متولد می‌شود.

سارا احمد، فیلسوف معاصر، معتقد است انتخاب‌های انسان هرگز کاملاً فردی نیستند؛ بلکه هنجارها و ساختارهای اجتماعی از همان آغاز، مسیرهای زندگی و حتی تصور ما از آنچه «طبیعی» و «ممکن» است را شکل می‌دهند.

«جیغ دوم» اثر ارو، بازآفرینی مدرنی از شاهکار ادوارد مونک است که با افزودن نشانه‌های جنگ، فناوری و رسانه، اضطراب انسان معاصر را نه صرفاً یک بحران فردی، بلکه تجربه‌ای جمعی و برخاسته از جهان امروز به تصویر می‌کشد.

دونا هاراوی، فیلسوف و نظریه‌پرداز برجسته آمریکایی، با طرح مفهوم «سایبورگ» و نقد دوگانه‌های سنتی، نگاهی تازه به هویت انسان، فناوری و طبیعت ارائه می‌دهد و از تأثیرگذارترین چهره‌های اندیشه معاصر در حوزه پساانسان‌گرایی به شمار می‌رود.

توت، از برجسته‌ترین خدایان مصر باستان، تنها نماد نوشتار نبود؛ بلکه به عنوان خدای خرد، دانش، زمان و نظم کیهانی شناخته می‌شد و نقش او در شکل‌گیری سنت‌های فکری و باطنی، فراتر از مرزهای مصر باستان گسترش یافت.

کیت کرافورد، پژوهشگر و فیلسوف استرالیایی، معتقد است هوش مصنوعی تنها مجموعه‌ای از الگوریتم‌ها نیست، بلکه بر شبکه‌ای از منابع طبیعی، نیروی کار انسانی، داده‌ها و ساختارهای اقتصادی و سیاسی استوار است؛ نگاهی که ابعاد کمتر دیده‌شده این فناوری را آشکار می‌کند.

بسیاری از توصیه‌های علمی برای زندگی سالم بر تغذیه، ورزش و خواب تأکید دارند، اما تجربه زندگی نشان می‌دهد سلامت انسان تنها به عوامل جسمانی وابسته نیست. شاید بخشی از کیفیت زیستن در قلمرویی نهفته باشد که کمتر درباره آن سخن گفته می‌شود؛ جایی که عزت‌نفس، توکل و احساس استقرار در خویش، معنایی تازه به سلامت می‌بخشند.

وقتی از ایران دورم و می‌دانم فردا تاسوعاست، و چند سالی است که این روز را در ایران نبوده‌ام، دلم تنگ می‌شود. تمام روزهای محرمِ بچگی‌ام یادم می‌افتد. شب‌هایی که دمِ درِ خانه زیراندازی پهن می‌کردیم و با همسایه‌ها می‌نشستیم تا دسته‌های عزاداری بیایند و عبور کنند…